سکوت مه سا

در ستایش وردپرس

2008-11-16T02:42:00.001+03:30

در پی بی مهری ای دی اس الی ملقب به “ندا رایانه” نسبت به منیجمنت و کامنتینگ بلاگر، علیرغم عدم علاقه بی دلیل به ورد پرس، من نیز به وردپرس سوییچ نمودم تا هروقت دلم میخواهد به راحتی بلاگم را بنویسم.
امید که رستگار شویم!
پ.ن: الان که ریخت این بلاگ رو درست کردم داره از وردپرس خوشم میاد!

http://sokootemahsa.wordpress.com/

باران و من و خدا

2008-11-06T13:34:00.005+03:30

گیرتر از آنم این روزها که اینجا بنویسم
این روزها که خوب بود خیلی خوب و از همه مهمتر یک روز بارانی که روز دانش آموز! بود و زیر هزار قطره باران با هزار دود از سیگاری تلخ هزار بار این آهنگ را شنیدم و هزار سال عمر کردم و هزار هپروت را دیدم توی بیداری

"ای ساربان، ای کاروان
لیلای من کجا می‌بری
با بردن لیلای من جان و دل مرا می‌بری
ای ساربان کجا می‌روی لیلای من چرا می‌بری
در بستن، پیمان ما تنها گواه ما شد خدا
تا این جهان، بر پا بود این عشق ما بماند بجا
ای ساربان کجا می‌روی لیلای من چرا می‌بری
تمامی دینم، به دنیای فانی
شراره عشقی، که شد زندگانی
به یاد یاری، خوشا قطره اشکی
به سوز عشقی، خوشا زندگانی
همیشه خدایا، محبت دلها
به دلها بماند، بسان دل ما
که لیلی و مجنون فسانه شود
حکایت ما جاودانه شود
تو اکنون زعشقم گریزانی
غمم را ز چشمم نمی‌خوانی
ازاین غم چه حالم نمی‌دانی
پس از تو نمونم برای خدا تو مرگ دلم را ببین و برو
چو طوفان سختی ز شاخه غم گل هستی ام را بچین و برو
که هستم من آن تک درختی که در پای طوفان نشسته
همه شاخه‌های وجودش زخشم طبیعت شکسته
ای ساربان، ای کاروان لیلای من کجا می‌بری
با بردن لیلای منجان و دل مرا می‌بری
ای ساربان کجا می‌روی لیلای من چرا می‌بری..."

ای خاطره ات پونز

2008-10-28T02:43:00.002+03:30

1- در حالی دارم چرت و پرت مینویسم که یک عالمه استرس و گرفتاری توی کله ام است و اصلن این بیخیال نشستن و نوشتن را نمیطلبد!

2- لعنت خداوند بر آن ای دی اس ال که منیجمنت بلاگر را باز نتواند کردن و همچنین کامنتینگش را و خداوند آنها را دوست نمیدارد.

3- دارم چند روزی یک عدد سفر درون شهری مینمایم به علت پاره ای مذاکرات.
4- بخدا من الان باید در خوابی بس عمیق بسر ببرم، چرا که دیری ست قرار بر این است که من از فردا شب بخوابم و روز بیدار باشم، لکن آن فردا هنوز نرسیده است، و مساله اینجاست که پس فردا باید جواب دکتر فرنام را هم بدهم و مرضیه نیز فرموده که این روزها که میای اینجا من صبح ها با یک پارچ آب بیدارت خواهم کرد.
5- بخدا گیرم، گرفتارم، یک عالمه کار دارم، خدای را بسی شکر که من چند روزی بالاجبار از شر اینترنت خلاص خواهم گشت و اینترنت نیز از شر من!
6-اگر اون سی دی که یک عالم از شعرهام و یک سری از عکسهام و غیره و ذلک روش بود، پیدا نشود، جیغ هایی بس بنفش و چه بسا بنفش تر سر خواهم داد! خدااااااااااااااااااااااااا !!!

7- امروز این را گوش میدادم و بسی نیکو بود، بیخیال آنچه هر کی درباره صاحبش (محسن نامجو) میگوید؛ ما باید خیلی پررو باشیم که فکر کنیم ازش طلبکاریم، حال آنکه به علت یک سری حقوق پایمال شده از جمله: کپی رایت! و کلی چیزهای دیگر، این اوست که باید از ما طلبکار باشد. مرد باید باشد کسی که از این حاشیه های مسخره به نفع خود سود نمیجوید که هست. (حداقل الان راحت شدم که یک خورده دینم را بهش ادا کردم).

این هم شعرش:

“کلي گويي آفت شعر است

حرف مفت آفت ذهن است

ذهن الکن ستاره بشمارد

ذهن ياغي ستاره مي چيند

فاق کوتاه آفت لگن است

آفت جنگ نو گلنگدن است

آفت مزرعه سه تن ملخ است

آفت عشق وصل يا بوسه
مرده ي يک شبه چو نمره ي بيست

ثلث اول که هيچش ارزش نيست

مرده ي قرن را چنين بنگر

همچو تجديد ناب شهريور

خنده سر داده رند و بازيگوش

بگذار اين رفوزگي هم روش

ذهن شاگرد خنگ فاجعه است

خنگ شاگرد در مراجعه است

عشق هميشه در مراجعه است
بعد صد ها هزار سال از خاک

چه مهم است پاک يا ناپاک

چه مهم است سبک اسپيس راک

چه مهم است پول يا بي پول

چه مهم است ماله يا شاغول

آفت ذهن همنشين بد است

خواه بنشسته روي مبل سياه

خواه در قاب تلويزيون پيدا

خواه استاده به آسمان چون ماه

حرف صد تا يه غاز تا ابد است
عشق اول فقط يه خاطره است

عشق بعدي هماره فاجعه است

عشق هميشه در مراجعه است

عشق هميشه در مراجعه است
آفت حافظه باکتري دقيق

مثل آب دهان مرده رقيق

خاطره خود کلانتر جان است

بر سرت بشکند هوار شود

مثل زندان ژان والژان است

حافظه نفس را بدراند

صد گيگا بايت را بپراند

نان روز از براي سکس شب است

نان شب هم براي عاشق مست

عشق هميشه در مراجعه است

عشق هميشه در مراجعه است
بعد از اين صد کتاب شعر هم روش

حرف اسکندر و تزار هم توش

همه آيند و باز باز روند

زنده بودن که خود منازعه است

عشق هميشه در مراجعه است”

باور نمیکنم هنوز...

2008-10-13T02:34:00.005+03:30

گاهي چنان بدم که مبادا ببينيم * حتي اگر به ديده رويا ببينيم

اگر اشتباه نکنم این جمله از خانم ویرجینیا وولف است که میگوید: "ناامیدترین افراد نویسندگان هستند، و ناامیدتر از آنها نویسندگانی هستند که نمی نویسند."

خب فکر میکنم کل حرفها را گفتم، یعنی توی این روزها که نبودم و اینجا چیزی ننوشتم... اوضاعم چنان قاراشمیش بود که علیرغم دسترسی شدید و بی حد و حصر به اینترنت، اینجا را به کلامی نیالودم! مثل اینکه زیادی ادبی شد جمله!

چه دردسر دهم، حرفهایم زیادند، یعنی روی دلم قلنبه شده اند، اما مگر هر حرفی را میشود نوشت؟! آن هم اینجا، اینجا که ماشالاه هزار ماشالاه برای من مثل دفتر خاطرات بی قفل و کلید میمونه. ( با قفل و کلیدش یعنی از اینها که وقتی بچه بودیم، با یه کلید کوچولو قفل میشد تا خاطرات رکیک و شنیعمان را کسی دید نزد.)

خیلی داغون بودم ، غیر ممکن هم بعضی وقتها ممکن میشود!

این برادر جان هم گاهی برای خودش جملات قصاری دارد که مثلن: "وقتی شک کردی، دیگه شک نکن!" یا "وقتی دیدی همه چیز خوب است، یعنی همه چیز خوب نیست!" راست میگوید والا.آنقدر دهانم از تعجب وا مانده بود که دیگر بسته نشد تا...

تا هیچی، بسته نشد دیگر، فقط یک چیز را فهمیدم و آن هم این است که این مدت اخیر که تشریفم را برده بودم شهر گل و بلبل بیخود نبود حالم قاطی پاتی شده بود و هی بیخود و بی جهت دنبال دلیل میگشتم تا حالم بد باشد و گریه زاری راه بندازم و فکرهای بد بد بکنم و به زمین و آسمان شک بکنم! یک جایی یک اتفاقی در حال افتادن بوده و آن روز که میخواستم برم عکاسی و عکس بگیرم بیخود قفل نکرده بود مغزم، و آنچنان بیخود و بی جهت هم عصرش تلفن را روی یک نفر قطع نکرده بودم، و همچنین شبش بیخودی از کوره در نرفته و دستام هم بیخودی نمیلرزید!الحق که حس ششم خفنی دارم من! خودم هم نمیفهمم از کجا چیزها را میفهمم، بهتر است بگویم حس میکنم...

از آن نیمه شب کذایی تا کنون هم هزار جور فکرم پیچیده و تا ته ماجرا رفته و برگشته و هزار و یک تصمیم هم گرفته ام و نگرفته ام و بعد دوباره هزار جور دیگر زیر تصمیم خودم به ناگاه (یعنی ناخودآگاه) زده ام و باز هم پشیمان و الی آخر.جلل الخالق! بخدا هنوز یک لحظه فکرش مغزم را آفتایم (off time) نگذاشته...

چی دارم بگویم جز همان دعای آرامش که زمانی باهاش فاز میگرفتم که: "خداوندا آرامشی عطا فرما تا ..."

فقط یک چیز راستش را بگویم به غیر از همه باورهایی که یکباره توی یک جایی از دلم خرد شد و ایمانی که تکه تکه شد، دلم شکست!نمیدانم درست میشود این دل شکسته که دیگر به هیچ چیز اعتماد نمیکند یا نه، نمیدانم یعنی میتواند....؟!!!

آخ ... که چه زود قلک عيديامون * وقتي شکست باهاش شکست دلامون...

ماه مهر

2008-09-28T02:22:00.002+03:30

یکی از شعرهایم، -مال زمانی که بچه مدرسه ای بودم- این شکلی شروع میشد:

"باز پاییز است باز این دل از غمی دیرینه لبریز است"
هفت روز از اول مهر کذایی میگذرد، همان اول مهری که همیشه شوقی با بغض می آمد، بیخ گلویم را میگرفت و تکلیفم را معلوم نمیکرد که خوشحال باشم یا غمگین!
اول مهر هنوز مثل همین ماه رمضان کلی خاطرات توی خودش دارد برایم، تا می آید و بویش را حس میکنم، یک عالمه روز پیش چشمم رژه میروند و می آیند. همه چیز از وقتی شروع میشود که یک روزی با بابا رفتم یک فروشگاه بزرگ و تویش بوی کیفهای مدرسه ای نو می آمد، قشنگترینش رو بابا برام خرید و چند روز بعد زندگیم شکل دیگری به خودش گرفت. بعد هم همیشه نمره های بیست بود که مامان برایم برچسب ماه و ستاره میخرید و خواهر کنار بیستهای قشنگم یک ستاره میچسباند و بعد از پنج تا بیست ماهی کنار ستاره ها، و دفتر دیکته ام آسمان قشنگ میشد، همان آسمانی که امین و اکرم بهش نگاه میکردند و میگفتند: به به، چه آسمان قشنگی! از همان اول فهمیده بودم که متن این درس "ه" های تنها و چسبان با بقیه فرق دارد، یک جوری شاعرانه بود که دلم میخواست هی ازبَر بلند بلند بخوانمش. شبکه شیراز الان داشت "مدرسه موشها" را نشان میداد! یاد چه چیزها که نکردم.
اینها همه اش قشنگ بود، و چکمه های روزهای بارانیم و اصلن همین ماه رمضانها؛ و جایی دورتر از همه اینها، مهرهای اهواز رفتن و دانشجوی زبان انگلیسی شدنم و خیابان شلوغ و کثیف کتاب فروشی رشد توی نادری اهواز، خافظه ام هم دارد کمرنگ میشود، اسمش اگر اشتباه نکنم، خیابان موسوی بود.
تا اینجا هنوز همه اش قشنگ بود تا همان روزی که سر لج و لج بازی آن استاد... مجبور شدم اضافه بر سازمان باز هم بروم به خاک دامنگیر خوزستان، آن روز هم قشنگ بود، اصلن شاید از همه اش قشنگتر بود، از همه اش! با همه خاطراتی که برای خودم ساختم...
ماه، ماهِ مهر است و مثل دو سال قبلتر، هفته اول مهر است و ماه رمضان و دوباره شیراز.... این سه تا چیز که با هم باشند من را میترسانند، مهر و رمضان و شیراز؛ اینها یعنی سال 85، اینها یعنی من میترسم، اینها یعنی یک روزی مثل همین روزها، یکجایی، من مُردم! اینها یعنی قرصهای کثافت ترا... و بیمارستان و ترس و تنهایی و کاغذهای وص... یعنی اینکه اصلن نمیتوانم بگویم چی؛ یعنی با ماژیک روی در اتاقم نوشتن که:
" sometimes I remember all the PAINs I have seen"
اینها یعنی روزی یک پاکت سیگار گیراندن، یعنی... هیچی اصلن، فراموش میکنم هرچند که همیشه یادم خواهد بود، اینها معنی ندارد، اینها فقط برای من یعنی چی دارد...
اگر وسط نوشتنم چیزی روی اعصابم نرفته بود، میخواستم یکی از آن همه مهر عمرم را فاکتور بگیرم.
مهر باید قشنگ باشد، مهر باید پُر از برگهای پاییزی ریخته روی زمین پارک آزادی باشد در بعدازظهرهای پیش دانشگاهی و دم گرفتن ما که:
"صدای خش خش برگای خزونی توی گوشم ناله میکرد آسمون بغضشو تو پرده ابرای سیاهش پاره میکرد رعد و برق نگاه شهرو با صداش غمزده میکرد زمین از این همه سنگینی بار به روی شونش گله میکرد همچنان پای پیاده فارغ از صدای خشم آسمونی بی خیال از ناله ها و گله های برگای زرد خزونی جاده های بی کسی رو گُم میکردم آروم آروم تن غربت رو میشستم زیر قطره های بارون ...
من به یاد عطر بارونزده گلای پــــــونه میکشیدم پای خستمو تو جاده به هوای بوی "خــــــونه" وقتی که صدای "خونه" منو تا آخر جاده میکشونه این سرابه توی جاده که چشامو میپوشونه..."
تمام.

تنها بودن

2008-09-27T03:10:00.000+03:30

این ترانه برای هیچکس نیست
یعنی اینکه برای تنهایی خودم است

"من با زخم زبونات رفیقم
مرهم بزار با حرفات رو زخم عمیقم
با توام که داری به گریم میخندی
کاش میشد بیای و به من دل ببندی
تنها بودن یه کابوس شومه
عزیزم کار دل نباشی تمومه... عزیزم"

جو خانه آرام شده است
یعنی اینکه من خفه خون گرفته ام
ذلم خیلی گرفته،
یعنی اینکه دلم شکسته است
تنهام، یعنی اینکه خیلی تنهام

چه تمنای محالی دارم، خنده ام میگیرد!

2008-09-25T02:52:00.000+03:30

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم * از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم
تقصیر کسی نیست که این گونه غریبیم * شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم

نه تقصیر کسی نیست، من دیوانه شده ام، شاید هم دیوانه ام کرده اند؛ برادر وسطی شاید راست میگوید، امروز میگفت مثل دزدگیر اون ماشینها شدی که زیادی حساسش میکنند، بعد آدم از یک متریش که رد میشود صدایش در می آید! اینها یعنی اینکه مشکل از خودت است. خب میدانم، چیکار کنم؟ هر سازی زدند رقصیدم، حالا با آن به قول آناتما chemical dependency for sanity دارم زندگی میکنم، اسمش آمد باز حالم بد شد، مبارزه با خودم بسه، من تسلیمم، مثل گوسفندانی که پشت وانت روی هم میریزندشان و توی شهر این ور و آن ورشان میکنند، مگر کار دیگری میتوانند بکنند، مگر میتوانند تصمیم بگیرند که چیکار کنند، اصلن بمیرند یا نمیرند؟
زدم باز به سیم آخر، باز چمدان را برداشتم، چار تیکه لباس و کاغذ و کتاب ریختم توش و میخواستم بروم و بروم و بروم، از شهری به شهری، از غربتی به غربتی...
هیچ جا آرام و قرار ندارم، از هر جا که هستم میخواهم فرار کنم بروم یک جای دیگر، کاشکی کاشکی کاشکی همین امشب رفته بودم.
لباس هم پوشیدم، همه چیز آماده بود و من داشتم بلند بلند بلند زار میزدم! خنده دار است، تا همین چند ماه پیش چشمه اشکم خشکیده بود، حالا به اشاره انگشتی می آید، آن هم زار زار زار!
خنده دار است
خنده دار است، اما نمیدانم چرا نمیخندم.
نگذاشت، امیر نگذاشت، گفت بزار فردا برو.
اما هیشکی نمیفهمه چه حالی دارم، چه دنیای رو به زوالی....
همه احساسم به من میگوید: بدبخت، بی عرضه، انگل! هیچ جا، جای تو نیست، هیچ چیز مال تو نیست، هیچ، هیچ، هیچ... چقــــــــدر تنهام، چه اندازه تنهایی من بزرگ است...
همشون همینو میگن، میگن این افکار اون کله پوک توئه، میگن اینطوری نیست؛ پس چرا من فکر میکنم هست؟!
خسته ام، هرجا هرجا که میرم، هیچکس نمیتونه شب بیداریها و روز خوابیها و مسخره بازیهای من رو تحمل کنه، همه خسته میشوند، هیشکی تحملم را ندارد، بیخود نگفتم گره گوار سامسا شده ام، بیخود نگفتم مسخ شده ام، بیخود نگفتم...
اگر ماه شب مهتاب نبود شاید دیگر ادامه نمیدادم، نمیدانم چیکار میکردم، اگر امروز نبود که زنگ بزنم و یک چیزی ازش بخواهم دیگه چیکار میتونستم بکنم، اگر، فقط اگر پشتم به او گرم نبود... تنها کسی که بدرقه ام میکند و استقبالم میکند و یک شب مهتاب می آید تو خواب و مرا میبرد کوچه به کوچه، باغ انگوری باغ آلوچه، از ته زندون، با خودش بیرون، روی این دره رد میشه خندون، یه، شب، ماه .... چه خوب میشد اگر، فقط اگر این احساس انگل بودن را نداشتم... چه خوب میشد
اگر بعد 100 سال یهو الکی عاشق نشده بودم... باز به فنا رفته بودم، اگر، زبانم لال فقط اگر، عشق هم نداشتم، مثل آن روزهای ...
پوست کلفت شده ام، نمرده ام دیگر، و تازه "گریه" هم میتوانم بکنم! اگر، فقط اگر گریه نمیتوانستم بکنم دوباره... بی، چا، ره، میشدم.

من سنگ که نیستم فراموش کنم * آرام بایستم فراموش کنم
خندیدنمان میرود از یاد ولی * من با تو گریستم فراموش کنم؟!

وطن یعنی گذشته، حال، فردا * تمام سهم یک ملت ز دنیا!

2008-09-22T14:20:00.003+03:30

سرزمین من کفشهای من است، یعنی اینکه اهل شیرازم اما، شهر من شیراز نیست، شهر من گم شده است...
اینها را گفتم که بگویم سفر کرده ام به شیراز بعد از سه ماه، جالب است که اصلا دلتنگش نبودم، فقط آمدم که آمده باشم.
1- رسیدم نمیدانم چه روزی بود؛ از خانه پدری که دیگر نیست، با بهار نارنج هایش، رخت بر بسته اند. باید بگویم که اصلن برایم فرقی نمی کند که خانه پدری باشد یا نباشد یا بهار نارنج داشته باشد یا نداشته باشد، یا زندگی آپارتمانی بهتر است یا بدتر، فرقی نمیکند. فقط آدرس را نمیدانستم و طبق معمول کسی نبود که زحمت بدرقه ام را به خودش بدهد، و بعد از ساعتها توی تاکسی چرخیدن و مورد عنایت فحشهای آقای تاکسی قرار گرفتن که آدرس را خودت هم نمیدانی و کرایه دو برابر دادن، بالاخره رسیدم به خانه.
2- در این مدت که دور از جذبه های دست اینترنت بسر برده بودم، کوهی حرف و چرت و پرت و غیره توی دلم مانده بود تا اینجا عقده گشایی کنم. اما نمیکنم!
3- اصلن چه فرقی میکند که هنوز هیچ چیز تغییر نکرده و من دلم میخواهد سر به تن یک نفر نباشد ولی هست و باز هم خواهد بود، و با این همه باز تحمل میکنم.
4- داداش کوچیکه ارشد مدیریت دولتی شهر گل و بلبل قبول شده و معافیت خدمت مقدس! سربازی را گرفته و حسابی خوشبحالش شده، و مادر به من میگوید باید بمانی تا ماه رمضان تمام شود، چون میخواهد برای داداش کوچیکه جشن بگیرد. نمیدانم فرصت میکنم یا نه.
5- از روزی که آمده ام باز بسط نشسته ام توی خانه و حس رفتن به هیچ جایی ندارم، فقط یک روز سری زدم به فروغ که هنوز توی سی بود و خوب بود بنظرم حالش.
6- الان مامان دارد هی میگوید فردا به جای اینکه بروی عکس بگیری برو دکتر، عکس گرفتن که واجب نیست؛ اما من فکر میکنم دکتر رفتن هم واجب نیست، کی واجب کرده؟
7-امروز این اینترنت هوشمند با این سرعت عتیقه اش بابای صَدّام را آورد پیش چشمانم تا 4 تا بلاگ را سر بزنم. چه میشود کرد، اینترنت خونم پایین آمده بود، میسازیم.
8- الان صدای تلویزیون می آید که دارد میگوید: "امام خمینی گفته مگر "نمیدونم کی" مُرده است که عراقیها اهواز را بگیرند؟!"
9- اما مورد قبل به من ربطی ندارد، چون کورش یغمایی دارد برایم میخواند: "میخوام برم کووووووه شکار آهوووووو تفنگ من کو لیلی جان تو فن گِ من کوووووو؟
10- هرچند سرعت کتابخوانی ام مثل این اینترنت هوشمند شده، اما خرده خرده دارم کتاب "مصطفی مستور" رو به نام "روی ماه خداوند را ببوس" میخوانم و خوشحالم از خواندنش،
اگر فکر کنم خدایی هست و بعد از مرگم بفهمم نیست، بهتر از آن است که فکر کنم خدایی نیست و بعد از مرگم بفهمم هست.
11- هنوز هم از آن به قول کاراکتر "مهرداد" کتاب "مستور": "سوالهای وحشتناک" ، میگریزم ، فرار میکنم ، به آن به اصطلاح "عشق"؛ نباشد چه کنم؟! شکسپیر میگوید: "عشق غالبا یک نوع عذاب است، اما محروم بودن از آن مرگ است ..."
12- خانه ام کجاست؟ گرمای بی منتش را میخواهم، همیشه، همه جا ...
13- توی این مدت اخیر چقدر تنهایی کشیدم که محسن از نوع چاوشی میگفت: "هیشکی نمیفهمه چه حالی دارم، چه دنیای رو به زوالی دارم" و "اگر که هیچکس نیومد، سری به تنهاییت نزد، اما تو کوه درد باش، طاقت بیار و مرد باش" مردی شده ام برای خودم.
14- اگر همچنان ادامه دهم احتمالا کوه حرفی که در شماره 2 گفتم رو میشود کم کم.

زنده ام هنوز

2008-09-15T02:41:00.003+04:30

در پی فیلتر بودن بلاگر برای ندارایانه و بعد از اون محرومیت فجیع بنده از اینترنت در مدت اخیر و سفر احتمالی فردا به شهر گل و بلبل و این حرفا، قادر به آپ کردنی بیش از این نبودم
فقط زنده ام هنوز و یک شب یک جایی دعوایم شده که از آن پس تاکنون بساط بخور و بخواب جور است
فعلا همین
.
توی تکرار تنهایی، در عین زندگی مُردم

تولد ماه شب مهتاب

2008-08-29T01:11:00.000+04:30

تولد 22 سالگی ماه شب مهتاب است امروز.
یک تولد دو نفره حسابی گرفتیم.
بی خیال آنچه دیگران میگویند!
تولدش مبارک!

ماجراهای من و سفر مشهد

2008-08-22T13:51:00.001+04:30

از اولین و فکر میکنم آخرین سفر مشهد برگشته ام. سفر این بار کلی برای خودش ماجرا داشت! که به ترتیب اهمیت از قرار زیرند:
1- یک چند نفری مان حسابی با هم دعوایشان شد، و کلی سوژه جور شد.
2- پول یکی مان را تو خیابان زدند که خیلی بامزه بود.
3- گواهینامه یکی مان را که برای ضمانت خانه کرایه ای داده بود، پیچاندند و دیگه هم گیرش نیومد، و اصولا باید منتظر باشیم که همین روزها بنده خدا را به جرم قاچاق و از این قبیل دستگیر کنند.
4- من ولی توی مجتمع جهانگردی به اتفاق مامان و داداش محترم، کلی با خوردن و خوابیدنِ محض صفا نمودم.
5- مهمترین خبر را در آخر میگویم که روز آخری که داشتم به اتفاق آقای داداش از تقریبا جلوی حرم مطهر رد میشدم، از آنجا که من اصولا آدم نامطهری هستم، یک خواهر مطهر که از قضا خادم حرم مطهر بود، با دیدن چهره آویزان من که بی شباهت به میت نبود، شیون کنان چنگ به صورت خویش انداخت، و خطاب به آقای داداشم (و نه خطاب به چهره نامطهر بنده) با بانگی بلند سه مرتبه فرمود: خیلی افتضاحه، خیلی افتضاحه، خیلی افتضاحه!!! (من را داشت میگفت و منظورش این بود که آقای داداشم چهره شلخته مسافرت آگینِ نامطهر و پلید بنده را از آنجا دور کند.) در این لحظه آقای داداشم من را که فریاد زنان میگفتم ریختت افتضاحه و میرفتم که در چنگ اندازی به چهره مطهرش او را یاری بدهم، کشید و گفت بیا برویم آبجی، مگر دنبال شر میگردی؟! و بدینوسیله مرا از محل دور نمود تا چهره شریف حرم مطهر و خادمهای بسیار باشرفش به ریخت نحس و پلید بنده، بیش از آن نخورد.
این بود انشای من درباره تابستان و سفر اول و آخر به مشهد مقدس.
نتیجه اخلاقی که از این داستان میگیریم این است که ای مامان! دیگر سالی یک بار به بنده گیر ندهید که یکبار هم شده بیا مشهد.

یه اتفاق ساده

2008-07-31T22:22:00.003+04:30

توی مسیر، توی گرمای خیس شرجی یک ظهر نهم از امرداد، باد با موهای پریشان شده ام عشقبازی میکرد، و رقص پرچمهای رنگی نگاهم را با خود میبرد، و گویی حسین را شنیدم که میخواند:

"ــ کز کردی تو شونه هات و خودتو می بینی ...!

پرده پنجره چشماتو ٬

وردار و ببین دنیا رو , دیدنیه!! ...

چشم ما رفتنیه ! ...

زندگی مهلت پرسیدن به ماها نمی ده ..........................

خودفروشی

2008-07-26T17:58:00.004+04:30

آخر خودفروشی فقط به این معنی نیست که ............
خودفروشی انواع و اقسام مختلفی دارد که فقط کافی ست کمی شعور و درک داشته باشی تا بفهمی که تو هم داری خودت را میفروشی!

پ.ن: گز میکنم خیابانهای چشم بسته ازبَر را
میان مردمی که حدودا میخرند وحدودا میفروشند
در بازار بورس چشمها و پیشانی ها
و بخار پیشانیم حیرت هیچ کس را بر نمی انگیزد...
"استاد پناهی"

چون میگذرد غمی نیست...

2008-07-19T17:05:00.003+04:30

1- دیروز "خسرو شکیبایی" با آن صدای جاویدش برای همیشه سکوت را برگزید و خاموش شد. شاید به دیار جاوید رفت تا برای پری ها "پری خوانی" کند، و من به "فروغ" می اندیشم و به "علی کوچیکه" و حزن صدایش در "آفتاب میشود" و آفتابی که دیگر نه برای فروغ میدرخشد نه برای شکیبایی، و نه حتی برای "پناهی" که میگفت: "به آفتاب فردا بیندیش که برای تو طلوع میکند" .و خوب میدانم، "تنها صداست که میماند."
2- چند روز پیش بود، توی تاکسی یک آقای پیرمردی من را "دخترم" خطاب کرد، و من فکر کردم که چه لذتی دارد وقتی یک آقای پیرمرد آدم را "دخترم" خطاب کند!
3- این روزها هم میگذرد، تلخ و شیرین.

من گنگ خواب دیده و عالم تمام کر * من ناتوان ز گفتن و خلق از شنیدنش

Away from Home

2008-07-11T21:48:00.002+04:30

1- میروم جایز نیست، من رفتم
2- بقیه شو یادم نمیاد چی میخواستم بنویسم
3- به قول دوستی که میگفت: "تهران تمام چرک تنت را که دیده بود * یک دختر بلوند که رنگش پریده بود"
4- با این آهنگ

A Fine Day To Exit

Long way from home
Nowhere to go
What made the river so cold?

The sweat of thoughts
Trickle down my brow
Soaking and stinging my eye

You've got to face it head on
So you can turn this thing around
'cause this ain't right

Tell tale sighs and cries
Of dreams unfulfilled
And time is running, running dry

Panic stricken bloodshot hearts
Try to restart
But no longer build the well to survive sweet oblivion

You've got to face it head on
So you can turn this thing around
'cause this ain't right

I've got these feelings and I don't know why
I see all my fears in the darkness of light
What made the river so cold?

Never anyone to rearrange and fall to
Time inside the empty
Call to the blameless, I am faithless
Placid dying eyes

You've got to face it head on
So you can turn this thing around
'cause this ain't right

You have to go eye to eye
Raise your face to the sky
'cause this ain't right

I got to believe when I say
Only this is the way

By Anathema

2008-06-22T15:45:00.000+04:30

فکر میکنم بیشتر به اون دلایلی که یک پسر از خونه میره من دارم از این خونه میرم تا به اون دلایلی که یک دختر!
حالم خوب نیست، میدونم بالاخره یه روز باید با این قسمت از داستان هم روبرو بشم، اماشاید دوباره سفر رو یک روز به تاخیر بندازم.
باید هیچ بهونه ای برای موندن نداشته باشم، کسی چه میدونه شاید هم امشب برم، اااااااااااااه ........
اصلا خودمم نمیدونم.
پ.ن: امروز 22 ژوئن هست، یعنی یک سال از اون روز گذشته!

خداحافظ شهر بهار نارنج و شراب

2008-06-21T18:31:00.000+04:30

شک نمیتوانم داشته باشم که این ترانه پرنده مهاجر جنتی عطایی را با صدای داریوش عاشقانه دوست دارم، و حالا یک بار دیگر باز هم بار سفر بسته ام و دوباره پرنده مهاجرِ خودم شده ام و برای خودم زمزمه میکنم:

اي پرنده ي مهاجر، اي پر از شهوت رفتن
فاصله قد يه دنياست، بين دنياي تو با من
..........
ای پرنده مهاجر، ای همه شوق پریدن
خستگی یه کوله باره، روی رخوت تن من
مثل یک پلنگ زخمی، پُرِ وحشت نگاهم
میمیرم اما هنوزم، دنبال یه جون پناهم............

الان خودم هم نمیدانم چه حسی دارم! این بار سوم است که شهر گل و بلبل را ترک میکنم و مثل پرنده های مهاجر دنبال این سرنوشت سمج پر میزنم، منتها این بار رفتنم برگشتی ندارد.
عجیب است که نه گریه ام میگیرد نه خنده ام میگیرد، نمیدانم که این روز آخری چه باید بنویسم و "به نمیدانم های خودم ایمان دارم".
دیروز قرار بود بروم، رخت بر بسته بودم اما این دم آخری به چند دلیل رفتنم را یکی دو روز عقب انداختم، شاید هم بدون دلیل!
آمده ام اینجا که با خودم خداحافظی کنم و با زادگاهم که بهار هایش همیشه آدم را مست میکرد، و دیروز آخرین روز آخرین بهارم بود...
خداحافظ شهر عطر بهار نارنج و رُزهای مخملی
خداحافظ برگهای پاییزی کنار خیابانهای پردرخت که دیگر خش خشتان سرشار از لذتی کودکانه ام نخواهد کرد
خداحافظ شرابهای ناب خورده و نخورده ام در بعد از ظهرهای پنهانی
خداحافظ نوجوانی قشنگ و سرخورده ام توی بُهت هیجان و درد که دیگر با درد هم برنمیگردی
خداحافظ همه گریه های تنهاییم برای همیشه
خداحافظ دلتنگیهای مدام و لذتهای گاه و بیگاهم
خداحافظ همه عشقهای پاک بی فرجام
خداحافظ گلهای لای دفتر پاره های شعرها و خاطراتم
خداحافظ بابا که هیچوقت نبودی
خداحافظ مامان که یک روز مابین مرگ و زندگیم مثل همیشه دلت را شکستم
خداحافظ آینه بی زنگار شاهد همه خنده ها و گریه هایم
خداحافظ اتاق همیشه در بسته به روی خودم و کوچه های کودکیم
خداحافظ کامپیوتر خوش قلبم که با بیرحمی جانشین کاغذ پاره ها و کتابهایم شدی
حداحافظ جوانی سرگردانم از شهری به شهری، از غربتی به غربتی
خداحافظ شیرازم، بارم را بسته ام، فردا میروم، یا پس فردا، این بار به تهران، برای همیشه، و نمیدانم این تویی که تنها میمانی یا ...
دوست دارم آخر این خطها بگویم دوستت دارم، نمیدانم به کی یا چی!
دوستت دارم!
اینطوری بهتر است...

دردا من جوانی را به سر کردم *** تنها از دیار خود سفر کردم

پ.ن:
هنوز در سفرم
خیال میکنم در آبهای جهان قایقی ست
و من، مسافر قایق، هزارها سال است
سرود زنده دریانوردی های کهن را
به گوش روزنه های فصول میخوانم
و پیش میرانم.....

ایستگاه آخر

2008-06-21T17:47:00.001+04:30

میبینی؟
از همه اهل خیابان بی چتر ترم
به ایستگاه آخر که رسیدیم در ویرانه آغوشت پناهم ده
قول میدهم باران که نبارید برای همیشه ی خدا ترکت کنم
بانو خطابم نکن!
روزی که به چشمهای تو معتاد شدم،
روزگار متانتم را گرفت
دیگر از آدمها هم بدم می آید،
از سگها، بادبادکها، قاصدکها...
نگو چرا دلت خوش نیست،
مگر نمیدانی زخم خورده ام؟
زخم خورده و مثل اشک مرد بی غرور و شکسته
...
نگاه کن...
به ایستگاه آخر رسیده ایم
خدا کند برای همیشه باران ببارد...

چطوری شد که من لیسانس گرفتم

2008-06-15T16:18:00.004+04:30

کاغذ پاره هایم (من اسمشان را گذاشته ام جهیزیه) را بیرون ریخته بودم تا مثلا به بهانه اینکه میخواهم تا چند روز دیگر رخت بربندم و تا ملک تهران بروم، یک گشتی هم توی خاطرات بزنم، که لابلای جهیزیه ام چشمم به یک پاکت افتاد که بهش نمیومد نامه فدایت شوم باشه، بازش کردم، یک خانم دکتری با یک خط خیلی ضایع نوشته بود:
«گواهی میشود خانم "بنده" به علت مسمومیت شدید غذایی نیاز به یک روز استراحت پزشکی از تاریخ 26/3/84 لغایت همان روز دارند»
و زیر نوشته خانم دکتر امضا و مُهر پزشک معتمد دانشگاه خودنمایی میکرد.
و همه اینها یعنی اینکه:
من میتوانم درس ترجمه اسناد و مکاتبات (2) را که تنها درس ترم ده ام بود، حذف پزشکی نمایم و در خوابگاه گرم و خو ش آب و هوای اهواز در روزهای پایانی خرداد که به مدت سه روز بعد از بمبگذاریهای آن سال از آب گوارای تصفیه نشده و برق مهربان محروم بود، به استراحت بپردازم و سگ تو ضرر یک ترم یازده هم برای همین یک درس دوباره توی خوابگاه گرامی و محترم شهر اهواز بمانم.
حالا چرا بنده تا همینجاش هم به خاطر شش (به عدد:6) تا تک واحد مجبور شده بودم دو ترم اضافه بر سازمان، یعنی ترم 9 و 10 در شهر دوست داشتنی اهواز به فعالیت شیرین الافی بپردازم، و اصلا چی شد که من 6 تا تک واحد یعنی 3 تا دو واحدی اضافی آوردم برمیگردد به پیچیدگی اسرارآلود شخصیت شخص شخیص جناب استاد دکتر اسماعیل البارودی متولد عراق!!! که شخصیت شخیصش کمی به شعبان بی مُخ خودمان و کمی هم به آقای صدام حسین رفته بود، و همچنین قلدریهای پی در پی اینجانب با ایشان و نیز این نکته که هیچکس پیدا نشد بگه بابا جون بارودی بارودیه، همه هم میدونن که بارودیه، هرکس هم به قدر توان خویش پشت سر ایشان لغز میخواند، حالا این وسط تو چیکاره ای که وایمیسی جلوش و قلدری مینمایی؟!
درددل را کم کنم، قرار شد این تنها و آخرین واحد شریف را برایمان حذف پزشکی بنمایند، که ما گویی به یکباره جانی تازه گرفته و از بیمارستان در رفته و به سمت دانشکده باستانی سه گوش سرازیر شدیم و به سوی آخرین امتحان مقطع کارشناسیمان شتافتیم، که در اینجا ناگهان در حیاط دانشکده با استاد عباس کچل مواجه گشتیم و استاد چنین فرمودند: «به به، خانم زرین چنگ!!! چه عجب ما به افتخار دیدارتان نائل آمدیم» ، در این اثنا بنده که میخواستم شروع به زنجه موره بنمایم و التماس بنمایم که استاد سه روز است تو این گرمای اهواز نه برق داریم نه آب، و این روزها که اهواز توسط وابستگان اجنبی و بیگانگان مورد بمبگذاری قرار میگرفته ما توی جو بودیم و درس خواندن بسی مشکل بوده است، و از همه اینها مهمتر بنده دیشب تا نیمه های بین شب و صبح توی بیمارستان در حال شتافتن به دیار باقی بوده ام و تازه نامه حذف پزشکی هم دارم، اما با اینحال بخاطر عشق بی وقفه ای که به شما دارم از بیمارستان در رفته ام تا به امتحان شما برسم، ناگهان فریاد استا عباس کچل شروع شد که: «ای بچه پررو پس در طول ترم کجا الافی مینمودی؟ حتی یک جلسه هم سر کلاس نیامده ای، حالا میخواهی امتحان هم بدهی؟! امتحان بی امتحان!»
و بنده گریه کنان و زار زنان به اتاق مدیر گروه همی رفته و بسی التماس نمودم و پس از التماسهای بسیار بنا شد استاد عباس کچل لطف نموده و نمره اینجانب را از ده (به عدد 10) کم نمایند.
و اینچنین شد که سه سال پیش در چنین روزی به تاریخ 26/3/84 ما که ترجمه اسناد و مکاتبات (1) را در کارنامه شریفه بیست (به عدد:20) شده بودیم، ترجمه اسناد و مکاتبات (2) را بهرحال پاس نمودیم و پس از تحمل رنج ومشقت بسیار، با بدبختی به اخذ درجه شریف کارشناسی (Bachelor of Science) زبان انگلیسی (از دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی «سه گوش» دانشگاه شهید چمران اهواز) نائل گشتیم.

26/3/87

Thirty Minutes

2008-06-14T19:09:00.002+04:30

Mama papa forgive me

Out of sight
Out of mind
Out of time
To decide

Do we run?
Should I hide?
For the rest
Of my life

Can we fly?
Do I stay?
We could lose
We could fail

In the moment
It takes
To make plans
Or mistakes

Thirty minutes, a blink of an eye
Thirty minutes to alter our lives
Thirty minutes to make up my mind
Thirty minutes to finally decide

Thirty minutes to whisper your name
Thirty minutes to shoulder the blame
Thirty minutes of bliss, thirty lies
Thirty minutes to finally decide

Carousels
In the sky
That we shape
With our eyes

Under shade
Silhouettes
Casting shame
Crying rain

Can we fly?
Do I stay?
We could lose
We could fail
Either way

Options change
Chances fail
Trains derail

Thirty minutes, a blink of an eye
Thirty minutes to alter our lives
Thirty minutes to make up my mind
Thirty minutes to finally decide
Thirty minutes to whisper your name

Thirty minutes to shoulder the blame
Thirty minutes of bliss, thirty lies
Thirty minutes to finally decide

To decide
To decide, to decide, to decide

To decide
To decide, to decide, to decide

بغض کرده ام باز

2008-06-10T01:25:00.001+04:30

کجای این جنگل شب پنهون می شی خورشیدکم؟

پشت کدوم سد سکوت پر می کشی چکاوکم؟

چرا به من شک می کنی ؟ من که منم برای تو

لبریزم از عشق تو و سرشارم از هوای تو

لبریزم از عشق تو و سرشارم از هوای تو

دست کدوم غزل بدم نبض دل عاشقمو؟

پشت کدوم بهانه باز پنهون کنم هق هقمو؟

گریه نمی کنم نرو، آه نمی کشم، بشین

حرف نمی زنم بمون، بغض نمی کنم، ببین

سفر نکن خورشیدکم ترک نکن منو نرو

نبودنت مرگ منه راهی این سفر نشو

نزار که عشق من و تو اینجا به آخر برسه

بری تو و مرگ من از رفتن تو سر برسه

گریه نمی کنم نرو، آه نمی کشم، بشین

حرف نمی زنم بمون، بغض نمی کنم، ببین

نوازشم کن و ببین عشق میریزه از صدام

صدام کن و ببین که باز غنچه میدن ترانه هام

اگر چه من به چشم تو کَم ام، قدیمی ام، گُم ام

آتش فشان عشقم و دریایِ پر تلاطم ام

گریه نمی کنم نرو، آه نمی کشم، بشین

حرف نمی زنم بمون، بغض نمی کنم، ببین

با تو بی تو دیگه دیگه نه اصلا

2008-06-05T18:44:00.000+04:30

کِش می آیند این روزها
مثل روزهای کِشدارِ امتحانهای فصلهای گرم روزهای گرم کِشدار اهــــــــــــــــــــــواز
و آهنگ یاس است که زیر گوشم کــــــــــــــــــــِش می آید:

با تو بی تو دیگه دیگه نه اصلا
با تو بی تو دیگه دیگه نه اصلا
با تو بی تو دیگه دیگه نه اصلا
با تو بی تو دیگه دیگه نه اصلا
بـــــا تو بـــــی تو دیگه دیگه نه اصلا

هيچ کلمه يي سفيدي ِحضور ِ مرا آيينه نمي شود!

2008-06-02T14:53:00.004+04:30

"من که از آتش دل چون خم می در جوشم
مُهر بر لب زده، خون میخورم و خاموشم"

این هفته ها که با سکوت تلخیها گذشت،
حالا آمده ام نشسته ام پای کیبورد تا سکوت سمج را فریاد بزنم، باز هم نمیشود. یعنی اگر بتوانم هم نمیشود. ذهنم چنان پراکنده است که قرار نیست گفته هایم درباره هیچ موضوعی باشد، خدای من گاهی سخن گفتن چه سخت میشود! اینطور میشود که آدم یکدفعه هوس میکند سکوت را برگزیند و دپرس شود.
بعضی چیزها را نمیفهمم: مثلا چی شد که اینطوری شد؟!
بعضی چیزها را به سختی میفهمم: مثلا خوابم یا بیدارم؟!
بعضی چیزها را میفهمم: مثلا آدم اگر برای زندگی هیچ باشد خیلی بهتر است تا برای هیچ زنده باشد!
خب همه اینها اسمش باز هم زندگی ست، ولی حالا با این هم کاری ندارم.
یک حس بد از دیروز که دوباره خودم را شناختم جانم را مثل خوره میخورد که نمیتوانم بگویم چیست، فقط شاید بتوانم بگویم که همه چیز از درون خودم است و از دست خودم گله دارم، حالا شکایت پیش کی برم؟

"داد خود را به بیدادگاه خود آورده ام! همین."

"خوشا به حال لک لکا
که عشقشون قاف نداره
خوشا به حال لک لکا
که مرگشون گاف نداره
خوشا به حال لک لکا
که خوابشون واو نداره
خوشا به حال لک لکا
که لک لکن... که لک لکن!
با بالای سپیدشون
تو آسمون پر می زنن
رها و شاد، بی دغدغه...
هر جا بخوان سر می زنن
اوج می گیرن تو آسمون
تو آسمون بی نشون...
سر به هوا به عشقشون
از عشق، پرپر می زنن..."
"استاد پناهی"

بغض بی گریه

2008-05-14T20:00:00.001+04:30

دیگه کلافه شدم
بدون هیچ دلیلی
باز بین این بغض سرگردان دست و پا میزنم
وقتی فکر میکنم هیچ غمی به معنای واقعی ندارم
اما نمیدونم چرا دوباره چنین شدم
حالتی بین ا ف س ر د گ ی و سرخوشی
از این کلمه با همه حالتهاش متنفففففففففففففففففففففففرم
خدایااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا چیکار کنم؟
تو بگو...

برای روز شیرازم

2008-05-06T12:36:00.004+04:30

ما تو شیراز ماشینهامونم اینطوریه!
وای مُردیم از این همه سبزی!!!

اردیبهشت لعنتی

2008-04-27T17:34:00.003+04:30

یک هشتم اردیبهشت دوری بود و یک جمعه خاکستری
تنها بودیم دوباره من و تو
من المپیاد ادبیات داشتم و میخواستم کتاب ادبیات را ورق بزنم
14 ساله بودم و یک چیزی را حس کرده بودم که خوب نبود
گریه داشت
تو بارت را بسته بودی و من میخواستم دعا کنم و بلد نبودم
مفاتیح مادر را برداشتم و گریه کنان به حیاط رفتم تا گریه ام را نشنوی که هیچوقت طاقتش را نداشتی
نمیدانستم چی بخوانم که جلوی رفتنت را بگیرد، کتاب را کف حیاط گذاشتم و خدایم را قسم دادم با گریه،
تو انگار مثل همیشه بودی، اما من نبودم،
تو دلت انگار گرفته بود و من گریه میکردم
تنها بودیم، من و تو، و برای نخستین بار حس کردم با تو هم قدرتی ندارم.
دیگر گریه امانم نداد، آمدم توی اتاقت، کنارت نشسته بودم، با من حرف زدی و دستان مردانه ات را بی خجالت بوسه زدم.
میخواستم کاری کنم که جلوی رفتنت را بگیرم، اما تو بار سفر بسته بودی و فقط چشم به راه مامان و بچه ها داشتی...
دم غروب شد، ازآن غروبهای جمعه های لعنتی،
مامان از خانه مادربزرگ آمد، و مامان چه جوان بود،
حمید، مهدی را از خانه خودش آورد و مهدی چه کودک بود،
امیر از تفریح برگشت و برای خودش مردی شده بود،
فقط مهناز نرسید،
بعد تو خوشحال شدی و بی خداحافظی ما را به دست آسمان سپردی،
و من داشتم کتاب ادبیاتم را پاره میکردم که مامان صدایم کرد:
بیایید بابا را ببوسید،
بغضش را که دیدم فهمیدم که باید بغضم بترکد،
ترکید و بوسیدمت
خداحافظ بابا
لعنت به هرچه هشتم اردیبهشت و هرچه جمعه...............................

اکنون چو پاییز نگاهت غمگینم و تنها و خسته
کی میتوان برگشت افسوس پشت سرم پُلها شکسته

دوباره ساز ناکوکم

2008-04-27T16:08:00.001+04:30

1- بعد از سالها ...
بالاخره ناخنهای دست چپ رو از ته زدم
گیتار قدیمیم رو از کاور کهنه ش بیرون آوردم
ناکوکه
اما صداش هنوز مثل زمان جوانیش تکه
بزار هرکی هر چی میخواد بگه
من عاشق ناز زیر و ادای بم گیتار کلاسیکم
و این همه سال بهش خیانت کردم
اما الان از شوق لبریزم و کمی هم میترسم
همه نُت ها فراموشم شدند
یه ساز ناکوک و یه دل ناکوک
وقتشه که با هم کوک شیم
و بنوازیم
"امشب یک سر شوق و شورم
از این عالم گویی دورم"
نُت این آهنگ رو امروز برای اولین بار درآوردم، هنوز تا نصفه البته...
یاد سالهای دور اهواز افتادم
و موسسه موسیقی اهورا
و محوطه پشت خوابگاه
و تنهایی دلنگ دلنگ کردنم
آی عشق ...

2- این هم بهترین اس ام اس امروز از دوست خوبم ندا:
میخواهم بدون اسارت دوستت بدارم، با آزادی در کنارت باشم، بدون اصرار تو را بخواهم، با ناراحتی ترکت نکنم، با سرزنش از تو انتقاد نکنم، و با تحقیر به تو کمک نکنم، و اگر تو نیز با من چنین باشی، یکدیگر را غنی خواهیم کرد.
پ.ن: راستی اس ام اس ها هم گاهی به مانند اسمشان پیامند!

صد بار تو را گفتم ...

2008-04-25T13:29:00.002+04:30

من مست و تو دیوانه ما را که برد خانه
صد بار تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه
در شهر یکی کس را هشیار نمیبینم
هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه
جانا به خرابات آ تا لذت جان بيني
جان را چه خوشي باشد بي صحبت جانانه
هر گوشه یکی مستی دستی زده بر دستی
وان ساقی سر مستی با ساغر شاهانه
ای لولی بربط زن تو مست تری یا من؟!
ای پیش چو تو مستی افسون من افسانه
از خانه برون رفتم مستیم به پیش آمد
در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه
چون کشتی بی لنگر کژ میشد و مژ می شد
وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه
گفتم که رفیقی کن با من که منت خویشم
گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه
گفتم زکجایی تو تسخر زد و گفت ای جان
نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه
نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل
نیمیم لب دریا نیمی همه در دانه
من بی دل و دستارم در خانه خمارم
یک سینه سخن دارم هین شرح دهم یا نه
تو وقف خراباتی دخلت می و خرجت می
زین وقف به هشیاران مسپار یکی دانه
جانا به خرابات آ تا لذت جان بینی
جان را چه خوشی باشد بی صحبت جانانه

"مولانا"

I am drunk and you are mad

Who’ll take us home and make us glad?

Said a hundred times، if you had
Two or three cups less، won’t be bad
In this town I do complain
every person seems insane
in this place madness like rain
Washes wisdom down the drain
In the tavern of my soul
Carpet of joy will unroll
My soul is out of control
When trapped in a soulless hole
Gypsy minstrel who must play
More drunk than me as I lay?
Beside such drunk، I dare say
Mild is the story of my day
I left my home in that state
my drunken ways could not wait
every place I looked، looked great
Saw my beloved، my soul mate
I asked "where is thy land"
With laughter and a cold hand
"Half from the Arabian sand
and half a heavenly strand
"Half made of water and clay
half soul and half solar ray
half on the shallow beaches lay
Half from the oyster’s pearly play"
I asked Thee to be my friend
and change this dividing trend
Replied that "I transcend،
All divisions in me end"
I am without head or hand
I am of this drunken band
all things I understand
Describe or silently stand

گفتگوی من و خدا (1)

2008-04-22T19:23:00.002+04:30

داشتم فکر میکردم چطور میتوانم برای یک نفر کاری انجام دهم،
خداوند رو به من کرد، لبخندی زد و گفت:
"عزیزم! اولین کاری که میتوانی برای کسی انجام دهی، این است که بدانی تو نمیتوانی برای هیچکس کاری انجام دهی."
از او تشکر کردم و فکر کردم چطور میتوانم برای خودم کاری انجام دهم.

وقتی که نا امید میشوم

2008-04-15T02:00:00.000+04:30

دوستم است، از اینها که یکی دو سال پیش جو مسلمانی گرفتش و چادری شد.
یک جورایی گاهی بهش ایمان داشتم، زنگ زدم تا مثلا باهاش درددل کنم.
گفت که شدیدا سردرد دارد و گفت از پریشب که صدای انفجار بمب را از خیابان بغلیشان شنیده سرش دارد منفجر میشود و گفت که گریه کرده.
دلداریش دادم و گفتم که بیخیال تا اینکه حرفها کشید به همسر سید شدن!
میخواستم فراموش کند.
گفت: "میدونی همسر سید شدن کلی آداب داره که اگه رعایت نکنی انرژی منفی میگیری و ...؟"
گفتم: "یعنی چی؟"
گفت: "مثلا...........................................................................!"
با خنده گفتم: "داری جدی حرف میزنی؟ نکنه جدی جدی به این چیزها اعتقاد داری؟!!!"
با جدیت گفت: "از خودم که نمیگم، توی رساله نوشته، برو بخون!"
خندیدم.
خندید.
گفتم خداحافظ.

دستم بگیر

2008-04-10T17:56:00.002+04:30

دستم بگیر، دستم را تو بگیر
التماس دستم را بپذیر
درمانی باش پیش از آنکه بمیرم
..........

آوازی باش پرواز اگه نِه ای
همدردی باش همراز اگه نِه ای
آغازی باش تا پایان نپذیرم
..........

گلدانی باش گلزار اگه نِه ای
دلبندی باش دلدار اگه نِه ای
سبزینه باش با فصل بد و پیرم
..........

از بوی تو چون پیراهن تو
آغشته شد جانم با تنم
آغوشی باش تا بوی تو بگیرم
..........

لبخندی باش در روز و شب من
در هم شکست از گریه، لب من
بارانی باش بر این تشنه کویرم
..........

آهنگی باش در این خانه بپیچ
پژواکی باش از بگذشته که هیچ
آهنگی نیست در نائی که اسیرم
....................

لینک به این پست لی لی بانو

نوستالژیا

2008-04-06T19:10:00.008+04:30

حرفهایی هست که اینجا هم نمیتونم بگویم، حتی با خودم ...
Shame on U Mahsa
حس نوستالژیک مسخره ای دارم، همیشه یاد اون چیزی که گذشته، آزارم میده، همیـــــــــــــــــشه!
اصلا دلم میخواد یک بار یه چمدون بردارم و برم راه بیفتم همینطور الکی وسط بیابونای خدا و از همه بدتر خاک لعنتی خوزستان.
خو زس تان!
بعضی روزا که از خواب بیدار میشم یه درد عجیبی تو وجودم میپیچه، دور میزنه، و من میفهم که دوباره اون حس نوستالژیکی مسخره ...
رهام نمیکنه، Just Set Me FREE!
فکر میکنم حداقل پنجاه برابر همسن و سالام خاطره دارم، تنها چیزی که از این عمر پربار! و شریفم کسب کردم، خاطره ها ... مثل خوابهام که یک لحظه رهام نمیکنند: خوابای سینمایی، خوابای چند قسمتی، کارتونی، کمدی، فلسفی، پلیسی، جنایی، عاشقانه، همه جور ... و خاطره ها ... و خاطره ها ...
.
.
یک بار رفتم خرمشهر! هیشکی نمیدونه، به هیچکس نگفتم، هیچوقت، هیچ چیز بدی نبود، هیچ هیچ، اما تو گور دلم دفن شد، چرا؟ چون "اینجا ایران است و من تو را دوست میدارم"
به همین سادگی
همین خاک عزیز خاکیه که مجبورت میکنه پاکترین پاکترین خاطره هاتو تو گور دلت دفن کنی! ترس از قضاوت، امنیت اجتماعی و هزار زهرمار دیگه که تو این خاک عزیزتر از جانم ارزشه، ارزش همین مردم مسخره و مزخرفی که چه بسا دوستشون دارم!!!
اون کاری که میخوام بکنم اسمش مهاجرت برای پیشرفت نیست، اسمش فراره، فرار از این ارزش های گند کرده ای که بوی لاش میده و تمام زندگی و تمام جوانی یک آدم رو به گند میکشه، و حالا ترس برم داشته، میتونم؟ میتونم برم و برای همیشه قید حافظیه و باغ ارم شیراز و امیری و لین یک آبادان و نادری و کیانپارس و جاده ساحلی اهواز و آریاشهر لعنتی تهران رو بزنم؟
و همه اونجاهایی که بودم و دیدم و عکس یادگاری گرفتم و نگرفتم، رود دز دزفول و سد علی کله، پارک معلم و اروند رود و لب شط آبادان، آبشارهای شوشتر، معبد سه هزار ساله چغازنبیل و هفت تپه و قلعه شوش(آکروپل) و حرم دانیال پیغمبر، پل سفید اهواز و دانشکده باستانی ما "سه گوش" و اتوبان گلستان و دانشگاه جندی شاپور، بازار دیلم و گناوه و شنا درخلیج پارسی بی انتهای پارس و بندر بوشهر، سی و سه پل طویل اصفهان منفور و ارگ تاریخی گوگد گلپایگان با آن چایخانه سنتی اش، کاخ های داریوش در پارسه و آرامگاه ابدی "کورش آسوده بخواب که ما بیداریم" در پاسارگاد و پله های چند سانتی تخت جمشید، کوههای تنگه چوگان و نقشهای بیشاپور ساسانی، موزه اسلحه عفیف آباد و کاخ گلی، پرسه زدن تو عمارت باغ دلگشا و از پله های چوبی پوسیده ش دزدکی بالا رفتن، زیر دروازه قرآن نشستن و از بالای کوههای خواجوی کرمانی طاووس رو دید زدن و دزدکی جیغ کشیدن، سر آرامگاه حافظ خلوت کردن و میون سروهای باغ ارم قایم شدن، و خندیدن به فتح کاخ سعدآباد!
و میدونم که این پروژه وبسایت ایرانگردی بیش از پیش به احساسات ناشناخته ای که از این سرزمین مقدس مسخره م دارم چنگ خواهد زد، و با این وجود بیصبرانه منتظر شروع این پروژه م.
شاید لابلای دیتاهای این سایت خودم رو پیدا کنم!
اما میدونم که دیگه هیچ جای این دنیا آزادی و انرژی هوای شرجی دانشگاه چمران اهواز رو پیدا نمیکنم، با خیابونهای بمب زده ش، کولرهای گازیش، و لهجه آشنای عربها، و حتی بازار بوگندوی کاوه در اون روزهای دور که همیشه این شعر فروغ رو به خاطرم میاورد:
"بازار در بوهای سرگردان شناور بود
در بوی تند قهوه و ماهی
بازار در زیر قدمها پهن می شد کش می آمد با تمام لحظه های راه می آمیخت
و چرخ می زد در ته چشم عروسکها"

و هیچ مهمونی و جشنی با دسته های ارکستر و بلندگوهای گنده سیستمهای خفن، جای جشن تولد 20 سالگی رو توی خوابگاه با یه رادیو ضبط یک کاسته که قر قر میکرد نمیگیره و جشن های شب یلداش
و هیچ عزاداری و بزن و برقصی مثل سنج و دمام عربها تو محرمهای دور جان تازه به نفس آدم نمیده، میده؟
و صدای کویتی پور ...
و کارون
وپشت عکس رود دز که نوشتم: "دز زیباست، آبی ست، اما کارون نیست، کارون دلش آبی ست."
و پشت یک عکس یادگاری در دانشکده که نوشتم: "دلم جرئتش قطره ای بیش نیست* تو ای عشق او را به دریا ببر" و نوشتم: " معنی پیر شدن ماندن مردابی نیست* پیرم اما بگذارید که جاری باشم، و باز نوشتم: این را برای روزی مینویسم که پیر شده ای و خاطرات کارون را درو میکنی"
هه ...
نه، پیر نشدم هنوز و دارم خاطراتم را درو میکنم.
کسی چه میداند، روزی، جایی که معلوم نیست کجای این دنیا باشد، امروزم را درو میکنم، با خاطراتش و باز اشک ...
و فکر نمیکنم آن سر دنیا حتی حافظیه ای باشد تا در آغوشش خلوت کنم.
دیگر نمیترسم، هیچکس از من نپرسد چرا، دلتنگم برای همه چیز و همه کس و همه جا ودلتنگیم را دوست دارم، مثل سرزمین باستانی گند گرفته ام، مثل کودکی تارم، مثل همین دقایق بی خاصیت.

و شعر یکی از دوستان که میگفت: "مثل کارون شده ایم، بزرگ، زیبا، مبهم، کاش لایه روبی میشدیم."

پ.ن: دلم میخواد بلند بلند آهنگی که زمان پیش دانشگاهی میخوندیم بخونم:
" خوابم یا بیدارم، لمس تنت خواب نیست، این روشنی از توست، بگو که از آفتاب نیست، بگو که بیدارم، بگو که رویا نیست، بگو که بعد از این، جدایی با ما ...،
اگه این فقط یه خوابه، تا ابد بزار بخوابم، بزار آفتاب شم و تا صبح، از تو چشم تو بتابم، بزار اون پرنده باشم، که با تن زخمی اسیره، عاشقه مرگه که شاید ............................................
پ.ن2: و با صدای کویین که میخواند:

If you're searching out for something"
Don't try so hard
If you're feeling kinda nothing
Don't try so hard
When your problems seem like mountains
You feel the need to find some answer
You can leave them for another day
Don't try so hard
"By Queen

Eyse Wide Shut vs. UnFaithFul

2008-04-04T23:50:00.004+04:30

فقط به فاصله چند روز دو فیلم جفتی که هیچوقت قرار نبود ببینم دیدم!
دو تا فیلمی که حتما همه اونایی که فیلم میبینن تا حالا دیدن:
Eyse Wide Shut و UnFaithFul !
نمیدونم چرا اینکارو کردم!
اولی رو که دیدم تا دو سه روز حالم بد بود، انگار چشمام یکم باز شد! بعد چه مدت؟! یه ضربه کاری به خوشبینی های بی اندازه و مسخره من، لازم بود، این گریه ها رو باید روزای آخر عید 85 میکردم نه آخر عید 87!
شاید اگه اون موقع اینقدر میتونستم گریه کنم بغضش تا الان با من نمونده بود، دو سال تمام با یک بغض که نشکست، نگذاشتم بشکنه و بعد اون همه اتفاق لعنتی.
برای بدبین بودن، کینه داشتن و نبخشیدن دیگه دیر شده، به ساده دلی خودم میخندم، قاه قاه قاه، اون همه خوش دلی برای چی بود؟! برای فریب خودم؟ که چی بشه؟
چون آدم بودن سخته؟
ساده دل بودن هم آسون نیست، نبود، وقتی که " پوسیده" را توی بلاگم نوشتم در بهار 85. اما خب از آدم بودن ساده تر بود، من میتونستم احمق باشم، به همین راحتی، حتی هنوز هم خیلی وقتا میتونم، باز هم به همین راحتی!
حتی بلدم وقتی کسی فحشهای رکیک میده بگم جواب بی ادبیهاتو نمیدم و سکوت کنم و بغض و فریب...
حالا اسم این حماقت نیست؟
ولی باید تمرین کنم، تمرین بدبین بودن، کینه داشتن، نبخشیدن، نفرین کردن،بغض را ترکاندن و از همه مهمتر فحشهای رکیک دادن!
دارم حسابی تمرین میکنم.
و بعد 4 روز باید دومی را میدیدم، طبیعی بود که این یکی باید حالم را بدتر میکرد و کرد.
نقد فیلم نمیکنم، حداقل طوری بود که منو تا آخرش سر جام به تماشا نشوند،
اما، اما ...
الان خوب خوبم
خیلی مسخره تر از چیزی که فکر میکردم تموم شد! در واقع هیچ حرفی برای گفتن نداشت، همه چیز عین حقیقت و طبیعی بود، تا اونجا که به این نتیجه رسید که خانومها و آقایان محترم برید هر غلطی دلتون میخواد بکنید، آخرش هم همه چیز به خیر و خوشی تموم میشه میره پی کارش، شما هم انگار نه انگار که اتفاقی افتاده درست جلو اداره پلیس تصمیم میگیرید که برید دنبال یه زندگی جدید، از کشورتون میرید، یه خونه تو ساحل دریا میخرید، و خوش و خرم زندگی جدیدی رو شروع میکنید و به بچه تونم میگید که محض ماجراجویی رفتین اونجا! کی به کیه، نه؟
بازم به معرفت استنلی کوبریک!
البته در مورد فیلم آدرین لین نمیتونم بگم که خوب نبود، عالی بود اگر این هَپی اِند مسخرش حالمو به هم نمیزد.
خلاصه کلام اینکه تو این 4 روز خیلی عوض شدم، تمرینها داره نتیجه میده برای بد بودن یا زیادی خوش دل نبودن، حتی برای فحشهای رکیک دادن!
حالا خیالم راحته، Unfaithful نه تنها اشکمو در نیاورد بلکه فکر نمیکنم امشب دوباره کابوسی ببینم!

الان راحت شدم (;

پ.ن: الان فکر میکنم اون چیزی که حالمو سر جاش آورد حس دردِ رنجش و انتقام نبود، بلکه فقط روراست بودن با خودم بود. با چشمان کاملا باز! (Eyes Wide OPEN) !

آرزومون

2008-04-03T17:49:00.002+04:30

امسال هم لی لی جون دعوتم کرده به این بازیا
آرزوی بازی رو میگم
میدونین خب آرزوهام هم زیادن هم کم:
1- فک میکنم اول از همه واجبه که از دست خودم رها شم مخصوصا که دوباره بدجوری پاپیچ خودم شدم از اون وقتاست که ترجیح میدم به خودم فحشهای رکیک بدم همینطور الکی
2- فک کنم اگه منم میلیاردر شم حداقل تا کلی وقت کلی کارایی رو میتونم بکنم که تا مدتها هم سرم گرم میشه هم از دست خودم راضی میشم
3- دلم میخواد همه اونایی که دوسشون دارم و اون همه خوبی بهم کردن همیشه سلامت و شاد و خوشبخت و پولدار باشن از ته دل
5- جدا دلم میخواد ایمانم رو به خدای خودم زیاد کنم این تنها چیزیه که آرامشش ابدیه
6- خلاصه کلام آقا آرامش میخوام از هر راهی که بشه و اینکه خود درگیری نداشته باشم، هی حس نکنم دنیا به آخر رسیده و اینا
7- ماه شب مهتابم که داره ایـــــــن همه خوبی بهم میکنه به همه آرزوهاش برسه
8- بتونم واقعا لایقش باشم
واااااااااااااااااااااای فک نمیکردم این همه آرزو داشته باشم

با اجازه بزرگترا من فقط علی عزیزم رو دعوت میکنم و همه دوستان پناهی رو اگه بپذیرن دعوتمو

سفر

2008-03-31T22:35:00.002+04:30

چند روزی نبودم
سفر بودم
.
«کجاست سمت حیات ؟
من از کدام طرف میرسم به یک هدهد ؟
و گوش کن که همین حرف در تمام سفر
همیشه پنجره خواب را به هم میزد
چه چیز در همه ی راه زیر گوش تو می خواند ؟
درست فکر کن
کجاست هسته پنهان این ترنم مرموز؟
چه چیز پلک ترا می فشرد
چه وزن گرم دل انگیزی ؟»

بوی عید امسال

2008-03-21T03:07:00.000+04:30

من در ایوانم
رعنا سر حوض
رخت میشوید رعنا
.
مادرم صبحی میگفت
موسم دلگیری ست
من به او گفتم:
زندگانی سیبی ست
گاز باید زد با پوست!
.
عیدمان مبارک!

معجزه

2008-03-16T19:11:00.004+03:30

از خدا خواستم خودش را به من نشان بدهد
اطرافم را گشتم
زار میزدم
ضجه میزدم
و فریاد میکردم خداااااا! به من جواب بده!
نگاه کردم به اطرافم...
یک کتاب ایرانگردی
یک جعبه دستمال کاغذی
یک کتاب درباره شناخت مردان
دفتر قدم
و کنارش چند برگ از کاغذهای آشفته ترازنامه های قدم چهار
بدون عینک کاغذ رویی را برداشتم،
عحیب بود که دورش نینداخته بودم و عجیب تر که روی همه ترازنامه هایم جا مانده بود!
به خط خودم نوشته بودم:
« من زنده ام
فریاد من بیجواب نیست
قلب خوب تو جواب فریاد من است. »

رپ سفید آری، رپ جنسی هرگز!

2008-03-12T03:06:00.006+03:30

تا همین یک سال پیش اصولا از موسیقی رپ متنفر بودم.
دلیلش هم به سادگی مربوط میشد به اینکه رپهای خارجی سردردم را شدید میکردند، و رپهای فارسی هم به میمنت اولین آلبومهای رپ فارسی که شنیدم -یعنی آلبومهای قدیمی گروه زدبازی- اصولا حال من را از پدیده ای به نام زندگی -آن هم در کنار مردانی که ممکن است توی کله شان آنچه که این یارو سامان ویلسون و اینها میخواندند بگذرد-، به هم میزد. و اینکه آن دسته از کلام گهربار بازمانده از عقب ماندگی اجتماعیشان را در حد هنر و موسیقی نمیپنداشتم. به همین سادگی.
این آقایان شخیص و شهیر، رپ و رپ باز را اینگونه به من معرفی کردند که یک عده آدم عقده ای (حالا علت عقده را البته بیان نمیکردند، شاید هم از بیکاری بوده) دور هم جمع شده اند و ... میگویند تا دق دلیشان را سر جنس مونث با بیان اینکه ما چقدر خوبیم و چقدر توپیم و چقدر قوی هستیم و چقدر به دلایل نامعلومی از شما دخترها سَریم و شما دخترها چقدر بَدید، بَدید، هفت تا بَدید، و ما زورمان به شما میرسه و یه وقت فکر نکنید به شما نیاز داریم و اینها، خالی نموده و خود را از شر این عقده جات مزمن رها سازند!
که در جواب باید بگویم در این دنیا فقط عشق است که از سر نیاز نیست (اضافه مینمایم عشق را با وابستگی اشتباه نگیرید و غر نزنید که اتفاقا آن هم از نیاز است، وقتی میگویم عشق یعنی فقط عشق)
خب من رپ فارسی را اینگونه شد که شناختم و حتما حق میدهید که یک علامت سوال گنده به دلیل این همه هو کشیدن و جنگ و جنجال الکی و خود را خفه کردن و قمپز خالی در کردن، در کله اینجانب ایجاد شد که از این رو عطایش را به لقایش بخشیدم و با وجودی که آلبومهای مذکور هنوز در موزیک آرشیوم موجود میباشد، کُلُهُم بیخیالش شدم و همان راک و متال و پاپ خودم را چسبیدم که حداقل علامت سوال و سردرد کمتر می آفریدند.
تا اینکه روزی روزگاری پاپ حوصله ام را سر بُرد، راک خسته ام کرد و هارد راک و متال مرا کشید به آنجا که نباید، و در حالی که روی آسمانها معلق بودم، تصمیم گرفتم دختر خوبی باشم و از این به بعد قرصهای ضد افسردگی بخورم تا کارم یک وقت دوباره به آسمانها نکشد!
بعد از این پدیده روحانی!!! بود که شروع کردم به گوش دادن آنچه رپ فارسی مینامیدندش از نوعی دیگر!
خب یک چیزهایی مثل بعضی کارهای هیچکس یا همین پیشرو با وجود داشتن مقداری خورده شیشه حالم را بد که نکردند هیچ، یک مدتی هم حالم را سر جایش آوردند و به من شهامت عوض شدن دادند.
بعد هم که یاس را پیدا کردم و با وجود اینکه اوایل اصلا حوصله شو نداشتم، اما بعد یه مدتی جای خودشو به عنوان بهترین رپ خوان فارسی در دلم پیدا کرد، چون فکر میکنم کارهاش ارزشِ بیشتر از یک بار گوش دادن رو داشتند!
هیچکس و پیشرو و برخی از دیگران رو هم بخاطر همین یکخورده هیجان بی ضرری که میدهند هنوز قبول دارم، مخصوصا هیچکس با آن صدای خط خطیش که سه عامل مریضی، کسلی، و افسردگی، را گاهاً از یاد آدم میبرد. (البته با یک خورده چشم پوشی از بعضی آهنگهای نامربوطشان!)
خلاصه این شد که رپ فارسی را هم بخاطر سبک هیجانی و افسردگی زدایش دوست دارم به استثنای رپ های جنسی شان که مثلا میخواهند با بیل و چکش توی کله ملت نوجوان و جوان دختر و پسر، جنس زن را فرودست و جنس مرد را فرادست جلوه دهند!
آخه یکی نیست به اینها بگه پسرم پدران و پدربزرگان محترمت هزاران سال تلاششون رو برای القای این عقب ماندگی ذهنی در مردم انجام دادند و تا حدودی هم موفق شدند، اما نتیجه برای توی نادان چی شد؟ راضی هستی الان؟ تو که وقتی فحشهای آبدار خواهر و مادر میشنوی تا بناگوشت سرخ میشود و یک جایت بدجوری میسوزد، نمیفهمی که این نوع طرز فکر مربوط به همین عقب ماندگیهای ذهنی آن دسته از پدربزرگانت هست که بعد هم خودشان قتلهای ناموسی راه می انداختند تا آتش آنجایشان را فرو بنشانند؟
محض رضای عمه ات یکخورده آپ تو دیت فکر کن. بس نیست این بازیهای مسخره؟
اگر زن آن است که میخواهید القا کنید که مامان جانتان هم زن میباشد و باید چنان باشد که میفرمایید، و اگر مامان جان شما و خواهر شما آنگونه که بعضی هایتان سعی میکنید بیندیشید تنها زنان معصوم در عالمند، خب فکر نمیکنی وقت آن رسیده که بفهمی بقیه زنهای عالم هم مادرن و خواهران آن دیگری میشوند؟!
قسمت اخیر را به گل پسرهای غیور! ایرانی گفتم، در مورد ناغیوران داخلی و گل پسرهای اجنبی هم باید بگویم آن دسته شان که اینگونه می اندیشند احتمالا مشکلشان از جای دیگری میباشد که نیاز به تحلیل های روانشناختی و غیره دارد، آن دسته هم که اینگونه نمی اندیشند دمشان گرم که تنها مردان موجود در عالم همانها هستند.
مقاله های تحلیلی درباره رپ را ببینید:

رپ، ارائه تصویر تنزل‌یافته از زن و رفتار جنسی نوجوانان امریکا

از مفاهیم عرفانی تا داف فانتزی، نگاهی به ترانه‌های رپ فارسی

هیپ هاپ واقعی و رپ خوانان سفید

March 08, 2008

2008-03-08T16:07:00.004+03:30

Womens Day Wishes

Send This As ECard
Click Here To Get This Animated Photo Comment Code

Happy International Women's Day to all my Mothers and Sisters all over the world!

جشن

2008-02-24T03:28:00.002+03:30

1- زشتي ها را ميبينم و زيبايي ها را ميبينم، و اگرچه هنوز زشتي ها از دستم در ميروند و زير آيينه بزرگ نما رنگ خودشان را بهتر نشان ميدهند، اما بايد بگويم براي لحظه هايي يک تلنگر کوچک زيبايي ها را جلو چشمانم ميرقصاند.
يک تلنگر مثل براي يک لحظه شنيدن يک آهنگ آروم، يا حتي بيربط تر يک فنجان نسکافه داغ، يا باز هم بيربط تر آتش زدن يک چوب کبريت!
چه فرقي ميکند مهم اين ست که ميبينم با يک تلنگر.
مثلا ديروز داد زدم که اصلا غلط کرده هر کي گفته زشتي ها را نبينم. اين همه زشتي را اصلا چطوري نبينم. اصلا چه فرقي ميکند که من ببينم و نبينم؟ ماهيت حقيقت تغييري ميکند؟
و امروز با تلنگرهايي خيلي بيربط تر از آنها که گفتم دريافتم که حقيقت چيزي ست که من ميبينم و نه هيچ چيز ديگر.
و براي چند لحظه لذت بردم از آنچه در اين اوضاع بسيار نامساعد ديدم. اصلا بدرک که زشتي ها بسيارند و زيبايي ها کم، مهم همين چند لحظه لذتي بود که من بردم، آن هم در لحظه هايي زشت، خيلي زشت!
دقيقش را يادم نيست، اما حسين پناهي يک همچين حرفي ميزند که زندگي خيلي زشت است، اما لحظه هاي شيريني دارد که مي ارزد آدم بخاطرش همه زندگي را تحمل کند.
2- ماه شب مهتاب کاري را پيشنهاد کرده و من کار موقت را رها کرده ام، فکر انجام مسئوليتي سنگين آن هم وقتي که خودش کنارم نيست کمي ميترساندم، اما فکر ميکنم قبول کنم.
3- دو سال پيش در چنين روزي بلاگ DownTownFog متولد شد و پارسال وقتي ميخواستم تولدش را اعلام کنم يک بلاي آسماني نازل شد که امروز يک ساله ميشود، و در اين بين من آمدم اينجا که اين همه همراهي بي انتهاي ماه شب مهتاب را خودم تنهايي حضور به هم برسانم و جشن بگيرم.
4- فهميدم! پارسال با همه اتفاقاتش داشت تکرار ميشد، و يک قضا و بلا دور و بر اين 5 اسفند ميچرخيد که بر چيز ديگري اصابت کرد، جان سالم به در برديم خدا را شکر، بگوييد خرافاتي شده ام، اشکالش چيست؟!
5- هميشه از صميمي شدن با آدم ها ميترسيدم، چون معتقد بودم تا صميمي نشوي مجبور نميشوي از کسي جدا بشوي و تازه جدا هم بشوي چه باک که دل کندن نميخواهد!
اما امشب بعد از اينکه هفت ماه و چند روز از صميميتم و نزديک به 11 ماه از آشناييم با ماه شب مهتاب ميگذرد، دارم فکر ميکنم که هيچوقت از اين صميميت و آشنايي پشيمان نخواهم شد.
همراهي بي مضايقه ات را جشن ميگيرم بهترين بهترين من!

*بين ما فاصله اي نيست بجز فراموشي... تو را به ياد خواهم آورد... تو را به ياد خواهم داشت... تو را هر شب در روياهايم تکرار خواهم کرد... و هر روز صبح که بر مي خيزم... گوشه ي لبم لبخندست... بين من و تو رازهاي نگفته ايست... که هرگز به کلام نخواهم آلود...

آیا پرسپولیس یک فیلم ضد ایرانی ست؟

2008-02-19T04:02:00.000+03:30

فيلمي ديدم كه دلم نيامد شما نبينيد
روايت كميك و طنزگونه اي از زندگي دختري بنام مرجان ساتراپي متولد 1348 خورشيدي در رشت
كه مصادف ميشود با تاريخي معاصر از انقلاب ايران از نگاه يك دختر بچه، تبعات آن و جنگ ايران و عراق از نگاه دختري نوجوان، به اروپا رفتنش، درد تنهاييش، بازگشتش به مام وطن! ازدواج بچه گانه او در 21 سالگي و پس از آن طلاق و بار ديگر مهاجرتي شايد ابدي به اروپا.
در جايي از فيلم مرجان با خود ميگويد: " life is life همانطور كه ديگر بازندگان ميگويند" واينجاست كه نميفهمم چه لزومي دارد حتما درد يك ملت را به سياست و ضد مليت بودن متهم كنيم.
عده اي ضمن معرفي اين كميك استريپ با صفت "ضد ايراني" آنرا با فيلم 300 مقايسه كرده اند، (يك نمونه را اينجا بخوانيد) و من هنوز نميدانم آيا قصه واقعيت هاي زندگي پدران و مادران ما، خواهران و برادران ما، و حتي هنوز خودِ ما با فيلم 300 يكي ست؟ بنده هم منتقد سينما نيستم اما اگر من ايراني هستم بايد بگويم حداقل بين خودم و اين فيلم عليرغم اينكه راجع به نسلي قبلتر از من بود هيچگونه تضادي كه نديدم هيچ، تصاوير ساده سياه و سفيد آن را آينه اي مجسم ديدم كه يك عالم از دردهايم را خط به خط با خنده و گريه به هم مي آميخت.
حالا بايد گفت يا من ايراني نيستم يا ...
توصيه ميكنم فيلم را از هر كجا كه ميتوانيد پيدا كنيد و حتما ببينيد.
براي دانلود فيلم اينجا كليك كنيد
براي ديدن يكي از بهترين و ساده ترين نقدهايي كه بر روايت اين فيلم خواندم اينجا كليك كنيد

دیروز

2008-02-06T15:28:00.000+03:30

My tea's gone cold I'm wondering why I..
got out of bed at all
The morning rain clouds up my window..
and I can't see at all
And even if I could it'll all be gray,
but your picture on my wall
It reminds me, that it's not so bad,
it's not so bad

خوشحالم

2008-01-29T15:52:00.000+03:30

خوشحالم !
چون وقت غم خوردن ندارم !!!
ماه شب مهتابم دوست دارم.
یادم میمونه که چیکارا داری برای من میکنی ...

من ميترسم، پس هستم!

2008-01-25T04:09:00.001+03:30

يک سال بود يا کمتر، نشنيده بودمش، نميتوانستم، ميترسيدم...
اما با بهانه و بي بهانه طلسمش شکست...
درايو G را باز کردم، روي کيبورد H را زدم، حسين پناهي، ctrl+A ، و Enter.
و هاي هاي اشک...
دلم برايش عجيب تنگ بود، دل خوش کرده بودم به زماني دور که در اتاقم را قفل ميکردم، ميخوابيدم، و گريه اش را گريه ميکردم و باز دوره ميکردم و حالا ميترسيدم دوباره تکرارش کنم.
آنقدر ميترسم که ميخواهم از زندگي فرار کنم دوباره
درد دوره ام ميکند...
ميپيچد...
اما خوب در اين يک سال ياد گرفته ام که وقتي نميتوانم براي خودم باشم اصلا خودم نباشم.
حالا ميدانم که زندگي به اندازه تمام چشمها وجود دارد و چشم من به اندازه تمام زندگيهاست،
هست و نيستش را نميدانم،
اما وجود دارد و خيلي زياد هم وجود دارد.
و باز ياد گرفته ام که بعضي ها ميگويند به تعداد هر جسمي روحي ست ولي بعضي هاي ديگر ميگويند به تعداد همه جسمها و هست ها و نيست ها يک روح وجود دارد.
برايم فرقي نميکند که روح يعني چي و تعداد يعني چي، ولي من نظريه منحصر خودم را دارم که بعضي روح ها با هم يکي هستند و بعضي نيستند.
براي من اين هم فرقي نميکند اما...
يک دليل پيدا کرده ام که ميتوانم حتي اگر نه براي خودم، براي او باشم...
حسين دارد ميگويد بنويسم: «منِ عفريته مرا افسون کرده بود، مرا از هستي خود بيرون کرده بود، و اما راز خوشبختي آن سلسله خاموشي بود، خود فراموشي بود، چرخ و چرخيدن خود با هستي، حذر از ديدن خود در هستي ....»
باشد نوشتم.
تو ناممکن هم فيل هوا نميکردن....

يک بار در وبلاگم برايش نوشته بودم

بودنت را دير باور کرديم
نبودنت را اصلا باور نکرديم...
(براي حسين پناهي که به روزگار غريب شاملو پناهم شد)

و حالا اصلا نميدانم چه ميگويم...

پ.ن1: فعلا خداحافظ که بايد برم مفت بگم و مفت بشنوم...
پ.ن2: اگه ما کار نکنيم، چطوري جوراب و شلغم بخريم؟!!!

2 بهمن 86، ساعت 4 بعدازظهر.

کار بانو (2)

2008-01-22T03:18:00.001+03:30

بالاخره بدون اینکه تصمیم بگیرم رفتم.
وقت زیادی دیگه برای نت اومدن ندارم.
بهرحال یک کار موقته تا هر زمانی که بروم پیش آقای ماه شب مهتاب کار کنم.

کار بانو

2008-01-18T02:01:00.000+03:30

ماه شب مهتاب نوشته بانو تا قبل از عيد کار موقت پيدا کرده، من ولي هنوز سر در گمم. عجيب است، نميتوانم مثل سال قبل به اشاره انگشتي تصميم بگيرم، راستش ميترسم، حالا از چي؟ خودم هم نميدانم.
تصميم نگرفته ام هنوز، يعني اصلا نميخواهم تصميم بگيرم، شديدا سپرده ام به خدايم، تا چه شود.
خدايم! اين بار بيا و جدي جدي جاي من تصميم بگير، خوب و بدش را من نميدانم.
باز از ساعت 5 صبح امروز مريض بودم، رو به بهبودم خدا را شکر.
ماه شب مهتابم! خوشحالم که خوشحالي!!!

یاران چه غریبانه...

2008-01-13T13:09:00.000+03:30

ياران چه غريبانه
رفتند از اين خانه
هم سوخته شمع ما
هم سوخته پروانه
...
هواي محرم هاي اهواز را دارم
.
.
.
و صداي کويتي پور
...

تولدم مبارک!

2008-01-10T17:03:00.004+03:30

امروز تولدم است!

آسمان ابري ست و هوا يخ زده
از سه روز پيش با بهانه و بي بهانه ميزنم زير گريه
آخر هميشه وقت تولدم که ميشود يکجوري ميشوم که نميدانم چيست
کي باور ميکند؟ چند روز است آهنگ اندي کورس گذاشته ام يکبند، از همانها که وقتي دبستان ميرفتم با مرضيه عاشقش بوديم! و همينطور از صبح تا شب آلبوم تکرار ميشود، تکرار ميشود، تکرار ميکند:
بهش بگو تنها شدم، سکه بي بها شدم، تو رو بخدا اگه ديديش، بهش بگو دوسش دارم ...
الاکلنگ و تيشه، دوست دارم هميشه، تپلي ريزه ميزه، اينقده بلا نميشه ...
آي بانو آي بانو آي بانو بانو بانو بنشين به روي زانو غوغا به پا کن عزيز ناز و کرشمه ... دختر خشگل گل من ...
شب شده پرستاره، چشمک بزن دوباره، بيا با هم برقصيم، دختر آتيش پاره
يادمه جشن تولدت چه خوب بود، واسه من قشنگترين عصر و غروب بود، ميون بادکناکاي رنگ و وارنگ، مث شاپرک ميرقصيدي با آهنگ
و دخترک خشگل و تپلي لپ گلي همه آهنگا خودم بودم و بس
و هق هق
ديشب خواب ديدم برف نشسته بود توي حياط خانه خودمان و هنوز سکوي حياط سر جايش بود و مهساي بيست و چند ساله نشسته بود روي سکو توي برفهاي سفيد کنار ماه شب مهتاب!
و بعد يکدفعه مهساي ده ساله را ديدم روي دوچرخه بيست سبزم و نميدانم چرا دوچرخه ام فرمان نداشت، شکسته بود انگار، و رکاب ميزدم بي فرمان، تند تند، و کنارم محبوبه بود با دوچرخه بيست بي ام اکس سبزش که کنارم رکاب ميزد و داشتيم همه کوچه پسکوچه ها را و پشت آپارتمانها را رکاب ميزديم و نميدانستيم آنهمه تند ميخواستيم به کجا برسيم، اما ميخنديديم و بلند بلند هم ميخنديديم! و هيچکس هم تعجب نميکرد که چرا بلند بلند ميخنديم!!!
آخ که بلند بلند توي کوچه خنديدن چه کيفي دارد!
آخ که دوچرخه سواري چه لذتي دارد!
حالا ديگر بي ام اکس هم نميخواهم، همان سبز قشنگ خودم را ميخواهم، بخدا همان را ميخواهم، فقط ميخواهم يک دور بزنم باهاش پشت آپارتمانها که هيشکي پيدايم نکند و بخوانم «شب شده پرستاره، چشمک بزن دوباره، ميام باهات ميرقصم، دوسم داري؟ آره!»
آخ محبوبه کجايي دختر؟ دلم لک زده برات، چرا ديگه نمياي خونمون خاله بازي کنيم؟
بيا دختر، اينبار اگه امير باز لج کرد و با خودش نبردمون تو اون باغ متروکه، خودمون ميريم، گم نميشيم بخدا، بزرگ شديم، نشون به اون نشون که اول باباي تو رفت، بعد باباي من، بعد باباي مرضيه...
آخ مرضي کجايي که توپ بچه ها رو برداري و فرار کني و همه محل به دنبالت؟ حالا متين نيني انتظار ندارد تو از ديوار راست بالا بري، هان؟
آخ مريم تو ديگه چرا از ديوار خونه ما بالا نميري؟ قول ميدم اين بار نذارم کسي باهات دعوا کنه به شرط اينکه تو هم قول بدي اگر گوجه سبز خريديم با نمک به ليلا هم بديم، ليلا خواهرته آخه، اينهمه قهر نکنين با هم.
بياين دوباره روح بازي کنيم، امير و فرشيد ملافه بندازن سرشون و ما رو بترسونن و من هميشه نخودي باشم.
ميترسم
من از اين بزرگ شدن سمج ميترسم
اما قول ميدهم، قول ميدهم اگر دوچرخه بازي کنيم ديگر نترسم
بخدا دلم يک دوچرخه سبز بيست ميخواهد براي تولدم و کوچه هاي آسفالت و يکمي هم بازي شيشخانه ...
وصداي قديمي کورس:
بيا بريم به شهري که عشقا جاودانه ست، همونجايي که حرفا هميشه عاشقانه ست، تو سرزمين عاشق همه فصلا بهاره، بيا بريم به اونجا که عشقا موندگاره ...

و ماه شب مهتابم! تو اونروزها کنارم نبودي و همه اونا که اونروزها بودن امروز نيستن، اما ببخش مهسا رو که هيچوقت بزرگ نميشه، منو ملکه سرزمين يخ صدا کن، چون دختر دي وقتي که ده سالشه يخ ميزنه و ديگه بزرگتر نميشه!
اما حداقل الان بالاخره فهميدم شهر عاشقا کجاست...
پيامهاي تبريکت رو توي بلاگ ها و اس ام اس ها خوندم و ممنون که امروز هم گريه هامو گوش کردي.
اگر دوچرخه ندارم اما شکر روزگارم که تو و عشق کودکانه ت به من زندگي ميبخشيد، دوستت دارم براي هميشه و تا ابد.

پ.ن1:
به خانه مي رفت
با كيف
و با كلاهي كه بر هوا بود
چيزي دزديدي ؟
مادرش پرسيد
دعوا كردي باز؟
پدرش گفت
و برادرش كيفش را زير و رو مي كرد
به دنبال آن چيز
كه در دل پنهان كرده بود
تنها مادربزرگش ديد
گل سرخي را در دست فشرده كتاب هندسه اش
و خنديده بود .
«استاد حسين پناهي»
پ.ن2:
من مي خوام برگردم به كودكي
نازي : نمي شه
كفش برگشت برامون كوچيكه
من : پابرهنه نمي شه برگردم ؟
نازي : پل برگشت توان وزن ما را نداره برگشتن ممكن نيست
من : براي گذشتن از ناممكن كيو بايد ببينيم
نازي : رويا را
من : رويا را كجا زيارت بكنم ؟
نازي: در عالم خواب
من : خواب به چشمام نمي آد
نازي : بشمار تا سي بشمار ... يك و دو
من : يك و دو
نازي : سه و چهار ...
«استاد حسين پناهي»

دعا

2008-01-09T17:36:00.002+03:30

پروردگارا!
خود را تقديم تو ميدارم
با من کن و از من ساز آنچه را که اراده ميکني
از اسارت نفس رهايم کن تا انجام اراده ات را بهتر بتوانم
مشکلاتم را بگير تا پيروزي بر آنها شاهدي باشد براي تمام کساني که با عشق تو، قدرت تو،و راه تو، ياريشان خواهم داد
باشد که بر اراده ات گردن نهم.

بخیر گذشت

2008-01-09T17:34:00.000+03:30

شب پنجره ها شکست و فرو ريخت
لولوي شيشه ها شيشه عمرش شکسته بود...
ديروز توي حلقه دعا گفته بودم دوباره راهمو گم کردم، يک راه بزار پيش پام، بهتريني که خودت ميدوني، و دلم آروم گرفت.
از جلسه که برگشتم شاد و شنگول بودم، انگار دوباره الکي خوش بودم، هوا يخ بسته بود و مستقيم اومدم سمت خونه و بعد يه سري زدم به بلاگ زندگي شب مهتاب...
ديدم انگار جدي جدي هوا ابري شده و ماه رفته پشت ابرا
و بعد ساعتها حرف زديم تا نميدونم چي شد که اون اتفاق افتاد!!!
راستش من خودم هم نفهميدم، اما خب بالاخره منم بي تقصير نبودم، شايد بايد بيشتر درک ميکردم فشارهاي کاري اين مدت رو، حتي اگرچه بارها هشدار داده بودم که بيشتر از خودت مراقبت کن.
وبعد
خدا ميدونه تو اون يک ساعت بيخبري چي کشيدم، آخه اين ماه هيچوقت منو بيخبر نميذاشت، حتي تو بدترين شرايط، پس بايد حدس ميزدم که ....
خدا رو يک بار ديگه شکر، بخير گذشت، بالاخره زنگ گوشيم آهنگ ماه شب مهتاب رو زد و صداش رو شنيدم، حالش هنوز کامل خوب نبود، ولي جاي شکرش باقي بود که به بيمارستان هم نکشيده بود.
انقباض عضلات قفسه سينه و يک آمپول درست حسابي آرامبخش که حالشو به هپروت منتقل کرده بود، اما هر چي بود خدايم رو شکر کردم دوباره.
حکمتش رو اما هنوز درست نفهميدم، اما ميدونم بعد دعاي ديروز حتما لازم بوده اين همه درد، شايد اينقدر هر دومون درد نکشيده بوديم که دلمون براي يخورده درد تنگ شده بود و بايد دنبال بهانه ميگشتيم.
بهرحال عليرغم اينکه ديشب همه به من گفتن آدم که اينقدر الکي نميميره ولي خدايا بازم شکرت، بدجوري زرد کرده بودم!
همه چيز در صلح و صفاست و هوا بس ناجوانمردانه سرد! تا امروز خدايم چه بخواهد...
پي نوشت: حکمت احتمالا در همان شکستن شيشه لولوي شيشه ها بود!

من از این شهر ...

2008-01-07T17:59:00.000+03:30

قايقي خواهم ساخت
خواهم انداخت به آب
دور خواهم شد از اين خاک غريب
آره ديگه دور خواهم شد براي هميشه، هر وقت بهش فکر ميکنم هم خوشحال ميشم هم دلم ميگيره،
بالاخره دير يا زود بايد برم، احتمالا بعد از عيد،
خيلي وقتا که خسته ميشم فکر رفتن و پشت سر گذاشتن همه بديهاش و تلخيهاش و سختيهاش ، فکر يه تغيير اساسي و يه زندگي کاملا جديد بهم اميد ميده،
اما نميدونم چرا هر وقت فکر ميکنم که بايد براي هميشه اينجا رو با همه خاطره هاي خوب و بدش رها کنم و برم، يهدفه بغض مياد و دلتنگي،
دلتنگي واسه همين دلتنگيا، واسه همين خونه هميشه تکراري، واسه مادر فداکار غر غرو، واسه تنهاييام، واسه هواي هميشه بهاريش و حافظيه هميشه شاعرانه ش، واسه باروناش و کوچه هاش، واسه همين مردم بي ادب الکي خوش و الکي ناخوشش، واسه ارديبهشت مثل بهشت و پاييز هميشه خواستنيش، واسه بوي بهار نارنج و خاک بارون خورده و کوچه باغاي تنگ و تاريکش، واسه اول مهر بغ کردنا و اول عيد حرص خوردنا، واسه خيابوناي شلوغ و اتوبوساي ام پي فورش، واسه خاطره هاي کودکيم، بمبارونا و خاله بازيا، واسه از مدرسه دررفتنا، واسه امروز عاشق شدنا و فردا فراموش کردنا، واسه در خونه هميشه بسته بابا، حتي واسه گريه هام و غصه هام!
دلتنگم، اين رفتن ديگه برگشتني نداره ميدونم، اما اين همون چيزيه که خودم انتخاب کردم و هر لحظه هم انتظارشو ميکشم.
بعد عيد بالاخره مهسا هم بال ميزنه و ميره دنبال سرنوشتش تا يه زندگي تازه، با دلخوشيهاي تازه و دلتنگيهاي تازه.
تازه اگه بعد عيد هم به هر دليلي نرم، پاييز ديگه رفتنم حتميه.
تا چند ماه ديگه بايد از شهر گل و بلبل براي بار سوم دل بکنم و اين بار برم تهران تا دو سال بعد که ماه شب مهتاب تصميم داره مام وطن رو ببوسيم و بزاريم کنار و بعدم ديگه پشت سرمونم نگاه نکنيم.
من ولي ميترسم، توي همين تهران رفتنشم موندم چه برسه به اون ور اقيانوسا!
اگه بي ماه شب مهتاب بودم تا آخر عمرم احتمالا مثل خواجه حافظ شيرازي ديگه از همين شيرازم پامو بيرون نميذاشتم.
هنوز يادم نرفته روزي که ميخواستم به شهيد چمران اهواز رخت بربندم چطور اشک ميريختم و بعد هم وقتي قرار بود اصفهان بريم چطور زجه ميزدم!
حالا اين بار....
اي شهر گل و بلبل تا سه روز ديگه آخرين تولدم رو با تو هستم و از همه تولدايي که با تو بودم و نبودم ياد خواهم کرد، از تولد يک سالگي با اون کيک گنده که فقط عکسشو ديدم، تا هفت سالگي قشنگم، تا اون تولدي که توي چايخونه حمام وکيل کيک خورديم، تا جشن تولد 20 سالگيم توي خوابگاه اهواز و تولد تلخ اصفهان و گريه هاي اون شب، تا پارسال عزيز که ظهر تولدم که داشتيم واسه جشن اماده ميشديم خبر فوت داييم رو آوردن.
يادت نره کادو بياري ، به بارونت راضيم، برف هم قبوله، اما به شرط ايکه مثل برف ديروز نباشه ها!

اگه به خاطر ماه شب مهتاب نبود، با همه بديهايي که برام آوردي اما هيچوقت ترکت نميکردم...

مهسا در باران آمد

2008-01-04T17:39:00.000+03:30

يک بار خواهر يک بار مادر
چه فرقي ميکند
يک بار اين يکي نميخواهد يک بار آن يکي
اين يکي ميگويد آن يکي ...
رسم زمانه شده انگار
هه
همه انگار واجب شده نظر بدهند و تصميم بگيرند و ببرند و بدوزند و بر تنمان کنند
خستگي هم دارد خب
آدم قاطي ميکند
بعد هوا هم از قضا باراني ميشود
بعد آدم هوس ميکند بعد از مدتها برود همانجا زير شر شر باران بنشيند يک سيگاري بگيراند، اگر پا داد مشروبات خطرناک هم توي سرماي زمستان باراني نوش کند، موسيقي هم نميخواهد، همين صداي پاي باران آرامم ميکند
اما بد آن وقتي ست که با هزار زور و زحمت ديشب ساعت سه و نيم از مهماني در رفته اي که فرداي جمعه تنهاييت را با اندوه جشن بگيري، از صبح هم يکبند دل بدبخت را صابون زده اي که اينها هم الان ميروند به ادامه مهماني و حسابي جمعه ات تنها ميشود،
و بعد درست همان لحظه اي که انتظارها دارد به پايان خودش ميرسد، نيش عقرب، قشنگ از راه ميرسد تا ضد حال جمعه باراني زمستانيت تکميل شود، تنهاييت را خيلي زشت بگيرد، تازه ناهارت را هم نوش جان بکند و از تويي که توي عمرت با او غذا نخورده اي بخواهد که بيا با هم ناهار بخوريم!
معلوم است،تو هم نميروي که، ناهار و سيگارِ زير باران و روياي شيرينِ بعد هشت نه ماه مشروبات خطرناک نوش کردن و يک خواب توپ بعد از بيداري ديشب و اثر قرصهاي سرماخوردگي و کلا همه چيز پر!
ماه شب مهتاب هم زنگ ميزند و همين زنگ زدنش با خلسه بي حسي قرصهاي سرماخوردگي آرامم ميکند که هست، هميشه و هنوز با من، زنگ زدنش مثل بيدار شدن از کابوسهاي هفته اي چند بارم ميماند که همه چيز هست، اما او توي زندگيم نيست، و حالم يکدفعه بد ميشود و خلاء تمام وجودم را پر ميکند، آنگونه که ميدانم چيزي بوده که پرم ميکرده در زمان حال، اما توي خواب يا اصلا نيستش و حتي اسمش را نميدانم، يا اسمش را ميدانم اما مال من نيسـت!
و بعد هر روز چشم که باز ميکنم، گوشي را برميدارم و نگاهش ميکنم که پيامک زده صبح به خير دلبرک، خوب خوابيدي؟
بعد لبخند ميزنم و ميدانم که هنوز هست و هنوز عاشقانه دوستم دارد و همين براي اينکه از خواب به آن عزيزي دوباره دل بکنم کافيست. آن وقت اصولا بايد بگويم بر بدخواه لعنت که بخواهد سد راهمان شود.
اما نگفته ام هنوز، چون ميدانم وقتي قلب ماه شب مهتاب را به اسم خودم سند زده ام ديگر بدخواه و لعنت آنقدر کمرنگ ميشوند تا رنگ ببازند و گم شوند.

و باز با اين همه امروز ميخندم به رسم ديرينه و مدرن خواهر و مادر و خود را وسط هر کار ديگران انداختن براي مثلا دلسوزي و فداکاري تا که چه شود؟
راستي من خواهر نبودم؟ نيستم؟ يا اينکه دلسوز و فداکار نبودم که خودم را مسئول کل حرکات کائنات ندانستم و جنگ خودم بس بود که جنگ ديگران را نطلبيدم؟
بهرحال من زنده ام هنوز و تصميم ندارم تکرار اشتباه کنم، پس ميجنگم نه براي کل کائنات، براي خودم و اگر اشکال ندارد براي خاطر ماه شب مهتاب.

اما...
با همه اينها هنوز هم امروز باراني بعد از هفت هشت ماه دلم سيگار ميخواهد و نيش عقرب بدجوري روي دلم است امروز، کاش ميرفت، کاش .....

پي نوشت:با توجه به گفته هاي بالا و بنابر ننوشيدن و نبلعيدن واستعمال ننمودن هرگونه مشروبات و ماکولات خطرناک و سيگارجات و همچنين از دست دادن ناهار امروز و بدتر از همه از دست رفتن تنهايي جمعه باراني آن هم با تحمل نيش عقرب، و با اين همه سکوت! بر طبق فرمايشات ماه شب مهتاب بدجوري تقوا کسب کردم امروز!!!

خدایی

2008-01-04T17:33:00.001+03:30

هي که خداييم ميگيرد توي صورت تک تک همه که نگاه ميکنم دلم ميگيرد، هر کدام بدتر از آن يکي،
به خودم دلداري دادم که خدا را شکر من خدا نيستم!
خدايي نکنم بگذارم هر کدام را به حساب خداي خودش، که هر کدام خدايي دارد خدا را شکر!
اما راستي راستي خداي هر کدامشان کيست؟ اين چه طرز خدايي کردن است که اين همه اينگونه ...
خدايي که بخيل نيست رنج کشيده هيچوقت؟!
پس چرا خداييش را نميکند!
حداقل من يکي که سر در نمي آورم نه از خدايي کردن او ، نه از بندگي کردن خودم!
از خودم دارم ميترسم، نکند باز برگردم...
اين بار به خاطر خودم هم نباشد بخاطر ماه شب مهتاب نميتوانم، نبايد!
همين!

حرف اول

2008-01-04T17:22:00.001+03:30

فکر ميکنم فروغ فرخزاد است که گفته «سکوت چيست بجز حرفهاي ناگفته؟»
از همين حالا ميگويم براي گوشي که نه -که گوشي هنوز يافت نشده که سکوت را بشنود- براي خودم ميآيم اينجا بنويسم گاهي که خودم باشم -همين خودِ خودم- خوب يا بد، که حرفهاي نگفته ام -آنچه توي سکوتم ميشنوم را- خوب يا بد، به ثبت برسانم توي عصر دنياي مجازي که شايد به قول ماه شب مهتاب يادم نرود آنچه که بودم، کسي چه ميداند، شايد هم يادم برود، اما بهر حال چه فرقي ميکند سکوتم را مينويسم براي امروز، همين امروزِ هر روز!
تا يادم نرفته بگويم امروز بالاخره بعد از پاييز بي باران شيراز 86 و بعد از باران بار اول شب يلدا، بار سوم است که هواي جمعه 14 دي ماه باراني ست و وقتي هوا باراني باشد من توي سکوتم خيلي حرف ناگفته ميزنم، آن هم حرفهايي که خيلي آرامند يا حداقل آرامم ميکنند.
کاش هر روز خدا باراني بود، نه براي حرف زدن، براي سکوتم و براي آرامش.